Jep jep, mijn vertrekdatum is nu wel erg dichtbij aan het komen ! Er resten mij nog welgeteld 11 dagen hier in Campina Grande. 11 dagen om het centrum af te lopen op zoek naar cadeautjes die niet te veel gewicht dragen & nog 7 dagen om te genieten van São Joao in Parque do Povo (u leest hierover straks meer)
Overal waar ik mijn gezicht toon, word ik geconfronteerd met het feit dat ik heel binnenkort zal moeten vertrekken. " ’t Is dichtbij aan het komen, is het niet Jolien?” Mijn antwoord hierop is dan telkens : “ gelieve hier niet over te praten, ik denk daar liever zo weinig mogelijk aan.”
In deze bijna 11 maanden Brazilië heb ik ongelofelijk veel bijgeleerd. Ik heb geleerd mijn mannetje te staan in situaties waar ik anders meteen de mama of de papa voor nodig had. Maar iedereen mag gerust weten dat ik ook voor situaties heb gestaan waar ik tochwel de hulp van mijn mama en papa kon gebruiken. Via internet is dat wel niet altijd even gemakkelijk geweest, maar uiteindelijk kwam alles toch wel op zijn pootjes terecht, nietwaar mamie&papie? En jullie weten dat ik jullie hier eeuwig zal voor dankbaar zijn!
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe taal geleerd, leren mijn eigen kleren wassen & strijken(joan joan, kzien nie oant zeveren nu!), leren helpen in het huishouden, geleerd af en toe mijn mond dicht te houden wanneer ik toch zo graag mijn gedacht had gezegd, …
Ik ben tijdens mijn AFS-jaar ook enorm toegegroeid naar mijn familie. Ik kan nu al zeggen dat ik ontzettend veel heimwee zal hebben naar hen, maar ik weet ook dat ik zeker terugkeer, dus dit zal mijn vertrek misschien wat minder moeilijk maken.
Jullie zijn waarschijnlijk wel benieuwd om te weten hoe de eerste paar weken (in mijn geval weekends) van São Joao zijn geweest, niet? Wel beste snuiters, iedere vrijdag en zaterdag ist dikke fjeeste wi zeg! De gentse feesten zijn tof, maar São Joao heeft de Gentse feesten toch wel overtroffen! Overal wordt er gedanst, gedronken, gegeten, gelachen, leute gemaakt, … ‘t Is echt fantastisch! Ik mag echt van geluk spreken dat ik pas vertrek na São Joao, want dit is inderdaad één van de beste periodes van het jaar hier in Campina Grande! En ons restaurant maakt nu natuurlijk ook goede zaken, want het zit hier voor de moment zwart van de toeristen! Mensen van Rio, Salvador, Recife, Joao Pessoa die allemaal espres naar Campina Grande komen om São Joao te vieren. En hun maagjes vullen doen ze dan uiteraard in Restaurante Tuxa!
Ik zal het hierbij laten snollies.
Nog even ter info: mijn vliegtuig landt zondag 6 juli omstreeks 7u30 in Zaventem!
Tot gauw!
Uw tijgerin Jolien.
maandag 23 juni 2008
dinsdag 20 mei 2008
Curso de doces finos [] tatoeage [] São Joao
Één zeer goeiedag aan mijn vrienden in het land der Jupiler!
Jaja, binnenkort ben ik terug één van jullie, maar laten we hier nog niet te veel aan denken. Nu even een kort overzichtje van wat ik de laatste paar weken heb uitgestoken.
Een paar weken terug startte ik mijn cursus doces finos, een cursus waarmee ik geleerd heb hoe ik pralines moet maken. Twee weken, van de maandag tot de vrijdag van 14h tot 17h stond deze meid achter het fornuis. En jongens, wat ik heb ik mij geamuseerd tijdens die cursus! Ik heb al de receptjes hier bij mij dus jullie zullen ook kunnen genieten van de hopelijk geslaagde pralines die ik in België zal produceren. Hihi, zal het mij lukken zonder toezicht van de lerares eetbare pralines te fixen? Het antwoord op deze vraag zullen we pas weten na zondag 6 juli, de dag waarop ik arriveer in België & de dag waarop mijn zusterkenlief Hanne 17 jaar wordt. (Wat net één jaartje te jong is om legaal pintjes te drinken, al trekt ze zich daar blijkbaar niet veel van aan ..)
Iedere dag kwam ik thuis met een lading pralines. Door het feit dat we met een groepje van 6 personen waren, hadden we natuurlijk het geluk dat we iedere dag een grote lading pralines konden meenemen naar huis. En o wat vonden mijn mama, broertjes & nichtje dit fantastisch! De papa mag niet te veel suiker eten dus geen pralines voor hem. En ik heb duidelijk de smaak te pakken gekregen, want morgen (dinsdag 20 mei) begin ik met een cursus “ bolos confeitados”. Wat betekent dat ik zal leren hoe ik een cake moet bakken en daarna versieren, dolle pret!
Beste stoeiers, jullie hebben het goed gelezen in mijn titel, maar na heel diep en lang nagedacht te hebben, heb ik een tatoeage laten zetten. Het is een klein sterretje geworden op mijn voet. Ik wilde iets dat mij zal blijven doen herinneren aan mijn jaartje Brasil bij mijn zoeties Dantas en dit sterretje is het resultaat geworden. Graças a Deus had Hugo, de tatoe-man, een zeer lichte hand en heeft hij mij dus quasi geen pijn gedaan. Mijn short was wel helemaal doorweekt toen ik mij rechtstelde als de tatoeage gezet was. Het resultaat kunnen jullie bewonderen op foto!
Gent heeft zijn jaarlijkse gentse feesten, wel, Campina Grande heeft haar jaarlijkse São Joao. 30 mei gaat het feest van start en gaat door tot en met 30 juni. Restauranten en bars in het centrum sluiten en openen allemaal in Parque do Povo (plaats waar het hele gebeuren doorgaat). Overal zullen er shows te bezichtigen zijn (gratis, woehoew), vuurwerk, ambiance, … Iedere dag vette party met andere woorden! Bon, ik denk dat het bij mij bij de weekends zal blijven, maar naar het schijnt zal São Joao iets zijn dat ik nooit zal vergeten. De zomervakantie (die bijna iedereen hier in Campina , ik ook dus, doorbrengt in Joao Pessoa) en São Joao worden de 2 beste periodes van het jaar, dat beloofd!
Voor de rest heb ik niet veel interessants meer te melden. Ik wil wel nog even alle studenten die nu waarschijnlijk zwaar aan het blokken zijn enorm veel succes wensen met hun examens. Deze braziliaanse knol zal een kaarsje branden voor ieder van jullie!
En mijn aller aller alleeeeeeeeer liefste mama daar ten huize Coopman, een HÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉL GELUKKIGE VERJAARDAG!! Uw cadeau komt toe zondag 6 juli. Tip: het leeft!
Beijos!
Jolieneken.
Jaja, binnenkort ben ik terug één van jullie, maar laten we hier nog niet te veel aan denken. Nu even een kort overzichtje van wat ik de laatste paar weken heb uitgestoken.
Een paar weken terug startte ik mijn cursus doces finos, een cursus waarmee ik geleerd heb hoe ik pralines moet maken. Twee weken, van de maandag tot de vrijdag van 14h tot 17h stond deze meid achter het fornuis. En jongens, wat ik heb ik mij geamuseerd tijdens die cursus! Ik heb al de receptjes hier bij mij dus jullie zullen ook kunnen genieten van de hopelijk geslaagde pralines die ik in België zal produceren. Hihi, zal het mij lukken zonder toezicht van de lerares eetbare pralines te fixen? Het antwoord op deze vraag zullen we pas weten na zondag 6 juli, de dag waarop ik arriveer in België & de dag waarop mijn zusterkenlief Hanne 17 jaar wordt. (Wat net één jaartje te jong is om legaal pintjes te drinken, al trekt ze zich daar blijkbaar niet veel van aan ..)
Iedere dag kwam ik thuis met een lading pralines. Door het feit dat we met een groepje van 6 personen waren, hadden we natuurlijk het geluk dat we iedere dag een grote lading pralines konden meenemen naar huis. En o wat vonden mijn mama, broertjes & nichtje dit fantastisch! De papa mag niet te veel suiker eten dus geen pralines voor hem. En ik heb duidelijk de smaak te pakken gekregen, want morgen (dinsdag 20 mei) begin ik met een cursus “ bolos confeitados”. Wat betekent dat ik zal leren hoe ik een cake moet bakken en daarna versieren, dolle pret!
Beste stoeiers, jullie hebben het goed gelezen in mijn titel, maar na heel diep en lang nagedacht te hebben, heb ik een tatoeage laten zetten. Het is een klein sterretje geworden op mijn voet. Ik wilde iets dat mij zal blijven doen herinneren aan mijn jaartje Brasil bij mijn zoeties Dantas en dit sterretje is het resultaat geworden. Graças a Deus had Hugo, de tatoe-man, een zeer lichte hand en heeft hij mij dus quasi geen pijn gedaan. Mijn short was wel helemaal doorweekt toen ik mij rechtstelde als de tatoeage gezet was. Het resultaat kunnen jullie bewonderen op foto!
Gent heeft zijn jaarlijkse gentse feesten, wel, Campina Grande heeft haar jaarlijkse São Joao. 30 mei gaat het feest van start en gaat door tot en met 30 juni. Restauranten en bars in het centrum sluiten en openen allemaal in Parque do Povo (plaats waar het hele gebeuren doorgaat). Overal zullen er shows te bezichtigen zijn (gratis, woehoew), vuurwerk, ambiance, … Iedere dag vette party met andere woorden! Bon, ik denk dat het bij mij bij de weekends zal blijven, maar naar het schijnt zal São Joao iets zijn dat ik nooit zal vergeten. De zomervakantie (die bijna iedereen hier in Campina , ik ook dus, doorbrengt in Joao Pessoa) en São Joao worden de 2 beste periodes van het jaar, dat beloofd!
Voor de rest heb ik niet veel interessants meer te melden. Ik wil wel nog even alle studenten die nu waarschijnlijk zwaar aan het blokken zijn enorm veel succes wensen met hun examens. Deze braziliaanse knol zal een kaarsje branden voor ieder van jullie!
En mijn aller aller alleeeeeeeeer liefste mama daar ten huize Coopman, een HÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉL GELUKKIGE VERJAARDAG!! Uw cadeau komt toe zondag 6 juli. Tip: het leeft!
Beijos!
Jolieneken.
donderdag 10 april 2008
Semana Santa * Rave * Churrasco
Alles cava met de Belgiërs ginds aan de overkant? Ik kan jullie met genoegen mededelen dat deze Belgische/Braziliaanse meid nog steeds übergelukkig is in het land van bolos de cenoura&bolachas de brigadeiro!
Jammergenoeg waren het dit jaar geen Belgische paaseitjes voor mij. Nu, het grote paasei dat ik van de mama heb gekregen ging anders ook wel vlotjes binnen!
Pasen in Brasil wordt toch wel een beetje anders gevierd dan Pasen in België.
Witte donderdag was een dag gelijk een ander. Enige verschil was dat mijn teergeliefde zus Nara (Hanneke, wees gerust, jij bent en blijft mijn darling nummer één!) voor het verlengde weekend overkwam naar Campina Grande. Ze stelt het stief wel in Recife, ookal heeft ze het soms moeilijk om te moeten leven in zo’n grootstad. Je werkt een hele dag, komt ‘s avonds thuis in je appartementje, helemaal alleen, nope, ‘t zou niets voor ons Jolleke zijn. Wat er dan nog bijkomt is dat je Recife niet kan vergelijken met Brugge. Iedere minuut van de dag, in elke straat moet op je goede zijn voor overvallers. Soit, Nara is een volwassen madam dus ze redt het daar wel!
Op Goede Vrijdag was het restaurant gesloten. Wat betekent dat het voor het middagmaal thuis te doen was. En neen, deze keer geen vlees met een overdosis zout, geen pintjes voor de papa. Vis en wijn, dit werd op Goede Vrijdag “toegelaten” om te eten en te drinken. Bon, uiteraard maakten de bonen, de rijst, de macaroni ook deel uit van het middagmaal en mocht er water of frisdrank gedronken worden. Maar vlees was op Goede Vrijdag verboden om te eten ten huize Dantas. Wat helaas ook verboden was op deze Goede Vrijdag, was uitgaan. Van deze keer geen avondje Lennon Pub of Willy Hause voor dn Denis en mij, snif.
Paaszondag, ten laatste, was een al even luzige zondag als de andere. Enige verschil: chocolade bij de vleet om te smullen!
Twee weken geleden ben ik met Denis naar een jawel, rave geweest! ‘t Was massas! ‘t Was net of ik mij heel even op Belgische bodem bevond. Dana daarentegen vond er maar niets aan. Gevolg: de arme meid viel, terwijl Denis en ik ons aan het uitleven waren, in slaap op de stoel waar ze toch al zeker een uurtje op zat te nietsen.
En om af te sluiten nog een grappig verhaaltje …
Zaterdag waren Denis en ik op een “reuniebarbecue”. ‘t Was een bijeenkomst van de mensen die tijdens het lager onderwijs samen in klas zaten. Denis zat in organisatie dus dit was de reden waarom ik ook mee mocht. Rond het middaguur kwamen we toe en een braziliaanse barbecue zou geen braziliaanse barbecue zijn, moest er geen overvloed aan drank aanwezig zijn. Dus van 12 uur ‘s middags vlogen we er al in. Uren gingen voorbij, Denis werd meer en meer droenke tot plotseling rond een uur of 7 ‘s avonds … mamie&papie toestekten! Dat was lachten geblazen! Mijn ouders wilden natuurlijk dat wij met hen naar huis keerden. Maar geen haar op ons hoofd die eraan dacht om toen al naar huis te keren. En ja hoor, na wat gebabbel met de twee “controleurs” kregen we hen zover dat we mochten blijven en later op de avond met de pa van Renan (maat van ons) naar huis mochten keren. Dit alles op één grote voorwaarde: geen alcohol meer voor Denis! Nu, zoals het spreekwoord zegt “wanneer de kat van huis is, gaan de muizen aan het dansen”, ook zaterdag gingen de muizen terug aan het dansen, hihi. Eenmaal terug thuis moest Denis voor de papa zoals gewoonlijk weer op 1 been kunnen blijven staan zonder te wankelen. En rond middernacht ging iedereen vredig gaan slapen.
Ziezo mijn liefste jupilerdrinkertjes, ik ben der mee weg! Tot de volgendeeeeeeeeeeeee!
Beijos.
Uw snollemol, Jolien.
Jammergenoeg waren het dit jaar geen Belgische paaseitjes voor mij. Nu, het grote paasei dat ik van de mama heb gekregen ging anders ook wel vlotjes binnen!
Pasen in Brasil wordt toch wel een beetje anders gevierd dan Pasen in België.
Witte donderdag was een dag gelijk een ander. Enige verschil was dat mijn teergeliefde zus Nara (Hanneke, wees gerust, jij bent en blijft mijn darling nummer één!) voor het verlengde weekend overkwam naar Campina Grande. Ze stelt het stief wel in Recife, ookal heeft ze het soms moeilijk om te moeten leven in zo’n grootstad. Je werkt een hele dag, komt ‘s avonds thuis in je appartementje, helemaal alleen, nope, ‘t zou niets voor ons Jolleke zijn. Wat er dan nog bijkomt is dat je Recife niet kan vergelijken met Brugge. Iedere minuut van de dag, in elke straat moet op je goede zijn voor overvallers. Soit, Nara is een volwassen madam dus ze redt het daar wel!
Op Goede Vrijdag was het restaurant gesloten. Wat betekent dat het voor het middagmaal thuis te doen was. En neen, deze keer geen vlees met een overdosis zout, geen pintjes voor de papa. Vis en wijn, dit werd op Goede Vrijdag “toegelaten” om te eten en te drinken. Bon, uiteraard maakten de bonen, de rijst, de macaroni ook deel uit van het middagmaal en mocht er water of frisdrank gedronken worden. Maar vlees was op Goede Vrijdag verboden om te eten ten huize Dantas. Wat helaas ook verboden was op deze Goede Vrijdag, was uitgaan. Van deze keer geen avondje Lennon Pub of Willy Hause voor dn Denis en mij, snif.
Paaszondag, ten laatste, was een al even luzige zondag als de andere. Enige verschil: chocolade bij de vleet om te smullen!
Twee weken geleden ben ik met Denis naar een jawel, rave geweest! ‘t Was massas! ‘t Was net of ik mij heel even op Belgische bodem bevond. Dana daarentegen vond er maar niets aan. Gevolg: de arme meid viel, terwijl Denis en ik ons aan het uitleven waren, in slaap op de stoel waar ze toch al zeker een uurtje op zat te nietsen.
En om af te sluiten nog een grappig verhaaltje …
Zaterdag waren Denis en ik op een “reuniebarbecue”. ‘t Was een bijeenkomst van de mensen die tijdens het lager onderwijs samen in klas zaten. Denis zat in organisatie dus dit was de reden waarom ik ook mee mocht. Rond het middaguur kwamen we toe en een braziliaanse barbecue zou geen braziliaanse barbecue zijn, moest er geen overvloed aan drank aanwezig zijn. Dus van 12 uur ‘s middags vlogen we er al in. Uren gingen voorbij, Denis werd meer en meer droenke tot plotseling rond een uur of 7 ‘s avonds … mamie&papie toestekten! Dat was lachten geblazen! Mijn ouders wilden natuurlijk dat wij met hen naar huis keerden. Maar geen haar op ons hoofd die eraan dacht om toen al naar huis te keren. En ja hoor, na wat gebabbel met de twee “controleurs” kregen we hen zover dat we mochten blijven en later op de avond met de pa van Renan (maat van ons) naar huis mochten keren. Dit alles op één grote voorwaarde: geen alcohol meer voor Denis! Nu, zoals het spreekwoord zegt “wanneer de kat van huis is, gaan de muizen aan het dansen”, ook zaterdag gingen de muizen terug aan het dansen, hihi. Eenmaal terug thuis moest Denis voor de papa zoals gewoonlijk weer op 1 been kunnen blijven staan zonder te wankelen. En rond middernacht ging iedereen vredig gaan slapen.
Ziezo mijn liefste jupilerdrinkertjes, ik ben der mee weg! Tot de volgendeeeeeeeeeeeee!
Beijos.
Uw snollemol, Jolien.
zaterdag 22 maart 2008
A comida do Brasil não é minha praia
Voor de niet-portugeessprekers onder jullie vertaal ik om te beginnen even de titel van mijn blogtekstje. “ A comida do Brasil não é minha praia”, wil zeggen dat het braziliaanse voedsel mij niet echt aanstaat.
Ik denk dat iedereen na het bekijken van mijn foto’s wel heeft opgemerkt dat mijn Coopmans billen & achterwerk helaas verdwenen zijn. Waarom zeg ik “helaas”? Omdat ik een ongelofelijke fan was van mijn gevulde billen&achterwerk.
… De witte bonen in tomatensaus bij mijn dagmoeder tante Rita. Ik herinner het mij nog goed. Je kon mij absoluut geen plezier doen met een bord witte bonen in tomatensaus. Gelukkig was dit maar heel af en toe ons middagmaal. Die bonen die in België bijna nooit worden gegeten (toch niet in mijn belgische familiekring), maken hier iedere dag deel uit van het middagmaal.
… De kip met rijst en curriesaus van papalief of de fishsticks met rijst en provencaalse saus van mamalief, met de nadruk op saus! Verschil Brasil-Bélgica: rijst wordt hier “droog” gegeten, zonder een sausje. In België wordt er altijd wel voor één of ander heerlijk mengseltje gezorgd.
… Macaroni met kaas en hesp. Jep, hier wordt de macaroni ook “droog” gegeten.
Peper. Nog zo iets dat ze hier blijkbaar niet goed kennen, of het is in de vorm van een soort tabasco. Wat ze daarentegen in overvloed gebruiken is zout. Ik ben zowieso al niet zo’n grote vleeseter, maar als ze dan nog eens te veel zout op hun vlees strooien, wel, dan moet ik alweer passen.
Ik hoor jullie nu denken : “ Is er dan helemaal niets dat je lust in Brazilië?” Aardappelen bestaan hier inderdaad, maar die worden ( als ik niet juist op tijd ben hen tegen te houden) in de vuile brei van de bonen gegooid. De groenten en fruit van Brasil zinnen mij wel. Maar leven op enkel groenten en fruit is ook geen optie. Dus wat ik hier in overvloed eet is brood met kaas en hesp. En de zelfgemaakte wortelcake van mijn moederken, de zelfgemaakte brigadeiro van mijn zusterken, de zelfgemaakte paaseitjes van Catherine, …
Ook AFS merkte dat ik heel wat kilo’s verloren ben. En ik heb hierdoor heel wat problemen gehad met AFS. Het was zelfs zover gekomen dat ze mij verplicht hebben om met een psycholoog te praten. AFS-Brasil was er namelijk van overtuigd dat ik met anorexia kamp. Ik ben dan maar braafjes naar de psycholoog geweest, want AFS stelde mij voor de keuze: of je praat met een psycholoog of we zetten je op de eerste de beste vlucht terug naar België. De keuze was natuurlijk snel gemaakt, want ik en mijn familie weten dat ik totaal geen anorexia heb en vervroegd terugkeren, geen haar op heel mijn body dat hieraan denkt!!
En ja hoor, de conclusie van de psycholoog was overduidelijk en bevestigend: “ deze vrolijke meid kampt NIET met anorexia.”
Dus voor de moment die ik mijn uiterste best enkele kilootjes te winnen en waar je mij een groot plezier zou mee doen is zorgen voor een BBQ met alles erop en eraan als ik terugkom. Ik maak dn dessert wel, wees gerust!
Beste lezers, bij deze hebben jullie een verklaring gekregen voor mijn verloren billen. Maak jullie alstublieft niet verder ongerust, ik ben in goede handen & heb nog steeds een moraal van over de 200 %!!
Één vrolijk Pasen voor iedereen en tot de volgende!!!
Jolienimus
xx
Ik denk dat iedereen na het bekijken van mijn foto’s wel heeft opgemerkt dat mijn Coopmans billen & achterwerk helaas verdwenen zijn. Waarom zeg ik “helaas”? Omdat ik een ongelofelijke fan was van mijn gevulde billen&achterwerk.
… De witte bonen in tomatensaus bij mijn dagmoeder tante Rita. Ik herinner het mij nog goed. Je kon mij absoluut geen plezier doen met een bord witte bonen in tomatensaus. Gelukkig was dit maar heel af en toe ons middagmaal. Die bonen die in België bijna nooit worden gegeten (toch niet in mijn belgische familiekring), maken hier iedere dag deel uit van het middagmaal.
… De kip met rijst en curriesaus van papalief of de fishsticks met rijst en provencaalse saus van mamalief, met de nadruk op saus! Verschil Brasil-Bélgica: rijst wordt hier “droog” gegeten, zonder een sausje. In België wordt er altijd wel voor één of ander heerlijk mengseltje gezorgd.
… Macaroni met kaas en hesp. Jep, hier wordt de macaroni ook “droog” gegeten.
Peper. Nog zo iets dat ze hier blijkbaar niet goed kennen, of het is in de vorm van een soort tabasco. Wat ze daarentegen in overvloed gebruiken is zout. Ik ben zowieso al niet zo’n grote vleeseter, maar als ze dan nog eens te veel zout op hun vlees strooien, wel, dan moet ik alweer passen.
Ik hoor jullie nu denken : “ Is er dan helemaal niets dat je lust in Brazilië?” Aardappelen bestaan hier inderdaad, maar die worden ( als ik niet juist op tijd ben hen tegen te houden) in de vuile brei van de bonen gegooid. De groenten en fruit van Brasil zinnen mij wel. Maar leven op enkel groenten en fruit is ook geen optie. Dus wat ik hier in overvloed eet is brood met kaas en hesp. En de zelfgemaakte wortelcake van mijn moederken, de zelfgemaakte brigadeiro van mijn zusterken, de zelfgemaakte paaseitjes van Catherine, …
Ook AFS merkte dat ik heel wat kilo’s verloren ben. En ik heb hierdoor heel wat problemen gehad met AFS. Het was zelfs zover gekomen dat ze mij verplicht hebben om met een psycholoog te praten. AFS-Brasil was er namelijk van overtuigd dat ik met anorexia kamp. Ik ben dan maar braafjes naar de psycholoog geweest, want AFS stelde mij voor de keuze: of je praat met een psycholoog of we zetten je op de eerste de beste vlucht terug naar België. De keuze was natuurlijk snel gemaakt, want ik en mijn familie weten dat ik totaal geen anorexia heb en vervroegd terugkeren, geen haar op heel mijn body dat hieraan denkt!!
En ja hoor, de conclusie van de psycholoog was overduidelijk en bevestigend: “ deze vrolijke meid kampt NIET met anorexia.”
Dus voor de moment die ik mijn uiterste best enkele kilootjes te winnen en waar je mij een groot plezier zou mee doen is zorgen voor een BBQ met alles erop en eraan als ik terugkom. Ik maak dn dessert wel, wees gerust!
Beste lezers, bij deze hebben jullie een verklaring gekregen voor mijn verloren billen. Maak jullie alstublieft niet verder ongerust, ik ben in goede handen & heb nog steeds een moraal van over de 200 %!!
Één vrolijk Pasen voor iedereen en tot de volgende!!!
Jolienimus
xx
dinsdag 26 februari 2008
Meu terceiro ano nas Damas
Jep, het nieuwe schooljaar is van start gegaan. Maandag 11 februari wekte mijn alarm mij omstreeks 5u30. Dit keer ging het veel gemakkelijker om op te staan, want na 2 dikke maanden zomervakantie zag ik het weer volledig zitten om mijn voormiddagen te spenderen op de schoolbanken & mijn schoolmakkers terug te zien!
Een nieuw schooljaar betekent onder andere de overgang naar een hogere graad. Dus ik zit nu in “terceiro ano”, wat ongeveer te vergelijken valt met het zesde middelbaar. “Segundo ano” was tof, maar terceiro ano bevalt mij stukken meer! De leerkrachten zijn veel losser, de lessen zijn veel interessanter & ik herken ook heel wat dingen die ik geleerd heb in het zesde middelbaar. Er zitten een paar oude gezichten in mijn klas, maar ook een paar mensen die ik enkel kende van es goeiendag tegen te zeggen, waarmee ik nu veel contact mee heb!
Denis start 22 april (als alles meezit, want de universiteiten hier durven al gauw eens in staking gaan) met engenheiro eléctrica aan de unief. ‘t Zou best kunnen dat ik hem tijdens de namiddag zal vergezellen. Hihi, misschien leer ik nog iets bij!
Vrijdag 22 februari heb ik hier voor het eerst “um lual” meegemaakt. Omdat het die nacht volle maan was, had Catarina, een vriendin van Denis en mij, het fantastische idee om een lual te houden in haar tuin. Een lual wordt georganiseerd bij volle maan. Er wordt een kampvuurtje gemaakt, er worden drank&aperitiefhapjes gekocht (onder meer de overheerlijke amendoim japonêses = pindanoten met een krokant korstje gemaakt op japonese wijze, die vrees ik niet te verkrijgen zijn in België), er wordt gitaar gespeeld, … Kortom, te vergelijken met een avond op KSA-kamp waar iedereen gezellig rond het kampvuur zit. Het enige verschil is dat we ons hier niet echt hoeven te verwaren rond het vuur en dus allemaal rond een tafeltje zaten dat naast het vuurtje stond. Wat natuurlijk ook leutig was! We hebben ons allemaal massas geamuseerd, kijk, ‘t mag gauw terug volle maan zijn! Er is in ieder geval al afgesproken dat de volgende lual één zal zijn met een groter kampvuur & in plaats van rond het tafeltje te zitten, ons allemaal rond het vuur te zetten.
Nog een weetje voor de geïnteresseerden! Sinds begin februari woont het nichtje van mijn mama bij ons thuis. Aline gaat hier haar segundo ano afwerken. Net zoals iedereen van mijn familie toffe beesten zijn, is ook Aline een enorm sjiek meistje! Nog iemand waarvan ik binnen 4 dikke maanden afscheid zal moeten nemen … maar hier denken we zo weinig mogelijk aan!
Mijn allerliefste knollies, ik zal het hierbij laten! Jullie horen nog van me!
Beijos!
Jolien
Een nieuw schooljaar betekent onder andere de overgang naar een hogere graad. Dus ik zit nu in “terceiro ano”, wat ongeveer te vergelijken valt met het zesde middelbaar. “Segundo ano” was tof, maar terceiro ano bevalt mij stukken meer! De leerkrachten zijn veel losser, de lessen zijn veel interessanter & ik herken ook heel wat dingen die ik geleerd heb in het zesde middelbaar. Er zitten een paar oude gezichten in mijn klas, maar ook een paar mensen die ik enkel kende van es goeiendag tegen te zeggen, waarmee ik nu veel contact mee heb!
Denis start 22 april (als alles meezit, want de universiteiten hier durven al gauw eens in staking gaan) met engenheiro eléctrica aan de unief. ‘t Zou best kunnen dat ik hem tijdens de namiddag zal vergezellen. Hihi, misschien leer ik nog iets bij!
Vrijdag 22 februari heb ik hier voor het eerst “um lual” meegemaakt. Omdat het die nacht volle maan was, had Catarina, een vriendin van Denis en mij, het fantastische idee om een lual te houden in haar tuin. Een lual wordt georganiseerd bij volle maan. Er wordt een kampvuurtje gemaakt, er worden drank&aperitiefhapjes gekocht (onder meer de overheerlijke amendoim japonêses = pindanoten met een krokant korstje gemaakt op japonese wijze, die vrees ik niet te verkrijgen zijn in België), er wordt gitaar gespeeld, … Kortom, te vergelijken met een avond op KSA-kamp waar iedereen gezellig rond het kampvuur zit. Het enige verschil is dat we ons hier niet echt hoeven te verwaren rond het vuur en dus allemaal rond een tafeltje zaten dat naast het vuurtje stond. Wat natuurlijk ook leutig was! We hebben ons allemaal massas geamuseerd, kijk, ‘t mag gauw terug volle maan zijn! Er is in ieder geval al afgesproken dat de volgende lual één zal zijn met een groter kampvuur & in plaats van rond het tafeltje te zitten, ons allemaal rond het vuur te zetten.
Nog een weetje voor de geïnteresseerden! Sinds begin februari woont het nichtje van mijn mama bij ons thuis. Aline gaat hier haar segundo ano afwerken. Net zoals iedereen van mijn familie toffe beesten zijn, is ook Aline een enorm sjiek meistje! Nog iemand waarvan ik binnen 4 dikke maanden afscheid zal moeten nemen … maar hier denken we zo weinig mogelijk aan!
Mijn allerliefste knollies, ik zal het hierbij laten! Jullie horen nog van me!
Beijos!
Jolien
zondag 17 februari 2008
overval
Zaterdagnamiddag, 16u30, ik keerde op mijn gemakken terug van het centrum. “Waarom niet langs het viaduct naar huis terug wandelen?”, dacht ik zo bij mezelf. Zo gezegd zo gedaan, ik nam de weg langs het viaduct, wat ik mij achteraf ongelofelijk heb beklaagd.
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien
maandag 11 februari 2008
Mijn zomervakantie (december-januari) in Brasil
24 december, kerstavond in Campina Grande
Met enige vertraging, want als de brazilianen zich moeten opmaken kan dit wat tijd in beslag nemen, vertrokken we met heel de familie naar het huis van mijn oma (de mama van mijn mama) Daar werd kerstavond ingezet met een BBQ’tje. Het rook allemaal zeer lekker, maar het vlees was niet te vreten, toch niet voor een belgische meid dat de belgische uitgebreide BBQ’s met worstjes, scampies, kippebilletjes, patatjes op het vuur... gewend is. Gelukkig had mamalief enkele lekkernijen uit het restaurant meegenomen & zo kon ik mijn maagje al voor de helft vullen. Ze hadden mij immers verteld dat dit nogmaar dn aperitief was. Na een paar uurtjes verlieten we het huis van mijn oma en reden richting het huis van mijn andere oma (de mama van mijn papa) Daar zat iedereen al ferm in dn drank & werd ik uiteraard uitgenodigd om hen te vergezellen. Hihi, ik zei geen neen! Op tafel stond er dus inderdaad nog meer voedsel te blinken. Waaronder 1 grote kalkoen. Hier is de traditie om op stipt 12 u (wanneer kinneke Jezus geboren werd) een grote kring te vormen, samen te bidden & daarna de pakjes te openen. Ik kreeg veel oorbelletjes en kettingkjes,
wat ik allemaal stief wel apprecieerde! Na het pakjesmoment werd de kalkoen aangesneden en kon iedereen aanschuiven en genieten van een stukje kalkoen, met wat opgemaakte patattesalade en meer van dat lekkers. Toen ging iedereen naar huis, de één al wat meer aangeschoten dan de ander en werd er geslapen, lang geslapen ...
25 december, kerstdag in Campina grande + verjaardag papalief
Iedereen was nog steeds een beetje mottig van de avond voordien dus kerstdag hier kan je een beetje vergelijken met een luie zondagnamiddag in België. Rond de middag reden mijn familie en ik terug naar het huis van mijn oma (mama van mn papa) om daar te lunchen en de verjaardag van mijn papa te vieren. Mijn papa zat alweer ferm in dn drank samen met zijn broers, maar gelukkig mochten de uitgetelde Denis&ik vroeger naar huis keren om thuis wat op ons gemakken een filmpje te bekijken. ’s Avonds kropen we allemaal vroeg onder de veren en konden we dromen over onze vakantie in Joao pessoa die steeds dichterbij kwam ...
29 december, vertrek naar joao pessoa
Ik heb in mijn vorige blogtekst verteld dat mijn mama heel de maand januari een appartementje had gehuurd in Joao Pessoa. Wel, zaterdag, de 29stn, was het eindelijk zover! We vertrokken met zn allen (Denis, Elson, mijn mamaatje, papaatje en ik) richting Joao Pessoa. En wat Denis en ik de eerste nacht al meteen vaststelden was dat we ongelofelijk veel muggen zouden trotseren deze zomervakantie en dat we genoeg zouden gezweet hebben om samen het ploeterbadje van de Valkaart te vullen!
31 december – 1 januari, oudejaarsavond – Nieuwjaar
’t Is toch eens iets anders eh, de overgang van oud naar nieuw in je zomerkleren vieren. Wat ik natuurlijk niet wist was dat iedereen in het wit moest gekleed zijn. Dus je kan je al voorstellen dat ik een klein beetje opviel met mijn niet-witte outfit. Wit is het kleur van de vrede, vertelden ze me later, en vandaar dat iedereen gekleed was in die kleur.
We hebben dn overgang gevierd met heel de familie samen in het appartementje van mijn nonkel in Joao pessoa, want vanop hun balkon kon je het vuurwerk aanschouwen die ze afstaken op het strand. Twas echt een fantastische avond-nacht!
Joao Pessoa
Heel kort samengevat : zon, zee, strand, véééél feestjes (met alles wat erbij hoort natuurlijk), plezier, ... Een heerlijke vakantie!
18 januari, aankomst van mijn allerliefste honnepon Bastiaan
Wees gerust beste lezers, hierover krijgen jullie heel binnenkort meer te horen!!
Oja, en voor ik het vergeet, ik was heel erg blij met het filmpje dat jullie hebben gemaakt! Stief wel merci eh, ook voor de handdoek :D !!!!
Tot later mijn scheetjes!
Jolien xxx
Met enige vertraging, want als de brazilianen zich moeten opmaken kan dit wat tijd in beslag nemen, vertrokken we met heel de familie naar het huis van mijn oma (de mama van mijn mama) Daar werd kerstavond ingezet met een BBQ’tje. Het rook allemaal zeer lekker, maar het vlees was niet te vreten, toch niet voor een belgische meid dat de belgische uitgebreide BBQ’s met worstjes, scampies, kippebilletjes, patatjes op het vuur... gewend is. Gelukkig had mamalief enkele lekkernijen uit het restaurant meegenomen & zo kon ik mijn maagje al voor de helft vullen. Ze hadden mij immers verteld dat dit nogmaar dn aperitief was. Na een paar uurtjes verlieten we het huis van mijn oma en reden richting het huis van mijn andere oma (de mama van mijn papa) Daar zat iedereen al ferm in dn drank & werd ik uiteraard uitgenodigd om hen te vergezellen. Hihi, ik zei geen neen! Op tafel stond er dus inderdaad nog meer voedsel te blinken. Waaronder 1 grote kalkoen. Hier is de traditie om op stipt 12 u (wanneer kinneke Jezus geboren werd) een grote kring te vormen, samen te bidden & daarna de pakjes te openen. Ik kreeg veel oorbelletjes en kettingkjes,
wat ik allemaal stief wel apprecieerde! Na het pakjesmoment werd de kalkoen aangesneden en kon iedereen aanschuiven en genieten van een stukje kalkoen, met wat opgemaakte patattesalade en meer van dat lekkers. Toen ging iedereen naar huis, de één al wat meer aangeschoten dan de ander en werd er geslapen, lang geslapen ...
25 december, kerstdag in Campina grande + verjaardag papalief
Iedereen was nog steeds een beetje mottig van de avond voordien dus kerstdag hier kan je een beetje vergelijken met een luie zondagnamiddag in België. Rond de middag reden mijn familie en ik terug naar het huis van mijn oma (mama van mn papa) om daar te lunchen en de verjaardag van mijn papa te vieren. Mijn papa zat alweer ferm in dn drank samen met zijn broers, maar gelukkig mochten de uitgetelde Denis&ik vroeger naar huis keren om thuis wat op ons gemakken een filmpje te bekijken. ’s Avonds kropen we allemaal vroeg onder de veren en konden we dromen over onze vakantie in Joao pessoa die steeds dichterbij kwam ...
29 december, vertrek naar joao pessoa
Ik heb in mijn vorige blogtekst verteld dat mijn mama heel de maand januari een appartementje had gehuurd in Joao Pessoa. Wel, zaterdag, de 29stn, was het eindelijk zover! We vertrokken met zn allen (Denis, Elson, mijn mamaatje, papaatje en ik) richting Joao Pessoa. En wat Denis en ik de eerste nacht al meteen vaststelden was dat we ongelofelijk veel muggen zouden trotseren deze zomervakantie en dat we genoeg zouden gezweet hebben om samen het ploeterbadje van de Valkaart te vullen!
31 december – 1 januari, oudejaarsavond – Nieuwjaar
’t Is toch eens iets anders eh, de overgang van oud naar nieuw in je zomerkleren vieren. Wat ik natuurlijk niet wist was dat iedereen in het wit moest gekleed zijn. Dus je kan je al voorstellen dat ik een klein beetje opviel met mijn niet-witte outfit. Wit is het kleur van de vrede, vertelden ze me later, en vandaar dat iedereen gekleed was in die kleur.
We hebben dn overgang gevierd met heel de familie samen in het appartementje van mijn nonkel in Joao pessoa, want vanop hun balkon kon je het vuurwerk aanschouwen die ze afstaken op het strand. Twas echt een fantastische avond-nacht!
Joao Pessoa
Heel kort samengevat : zon, zee, strand, véééél feestjes (met alles wat erbij hoort natuurlijk), plezier, ... Een heerlijke vakantie!
18 januari, aankomst van mijn allerliefste honnepon Bastiaan
Wees gerust beste lezers, hierover krijgen jullie heel binnenkort meer te horen!!
Oja, en voor ik het vergeet, ik was heel erg blij met het filmpje dat jullie hebben gemaakt! Stief wel merci eh, ook voor de handdoek :D !!!!
Tot later mijn scheetjes!
Jolien xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)
