donderdag 13 september 2007
vervolg hondenverhaal
Jammer maar helaas, we hebben het beestje moeten weggeven aan een vriendin van mn mama. Het was onmogelijk om het hier bij ons thuis te houden .. Het is beter voor het hondje dat het een tuin heeft om in te ravotten enzo, wat we hier niet hebben. Ik denk dat we de juiste beslissing genomen hebben & ze is zeker in goede handen nu :D
Praia
Hier een nieuw berichtje voor mijn lieve sloebies!
Maandag 3 september werd de hele klas opeens opgeschrikt door de luidsprekers. Dit keer was het een zware damesstem die door de micro aan het leuteren was. Plots stonden al mijn klasgenoten recht en trokken ook mij uit mijn niet zo comfortabel schoolzitje & begonnen uit volle borst mee te zingen met de lyrics van het Braziliaanse volkslied. Het grappige hieraan was dat iedereen zich moest omdraaien, hun hand op hun borst moest leggen en met hun wezen naar de muur achteraan in de klas moest kijken ( te vergelijken met de Braziliaanse voetballers die voor de match het volkslied trachten mee te zingen!) Ik had natuurlijk geen enkel idee wat er aan het gebeuren was. Dus al lachend keek ik toe hoe ze hun zangtalenten showden! Nu, na het gezang ( ik vind trouwens het braziliaans volkslied niet mis) en na het geklap van iedereen gingen we terug braafjes gaan zitten. Uiteraard was ik enorm curieus wat de reden was voor dit intermezzo. En na de uitleg van mijn buurmannen Felipe & Arthur werd mij alles duidelijk. 7 september was het namelijk de dag van de onafhankelijkheid van Brasil. De zware damesstem was de stem van onze leerkracht geschiedenis van Paraiba (mijn provincie) en iedereen moest hun body draaien naar de muur omdat ergens buiten in die richting de vlag van Brazilië werd opgehesen! Bon, khad chance dak mijn volkslied niet moest naar voor brengen, tzoe schone zien pijzek, want ookal heb ik ooit de lyrics gekend, tot op vandaag kan ik enkel nog het refreintje “zingen”.
Dinsdag 4 september, hetzelfde fenomeen! Maar nu trachtte mijn leerkracht een stofe voor te zingen door de micro’s, mo joenges toch, ik kosten nieme :D twas echt massas grappig om te horen! En dit bleef zich herhalen tot en met de donderdag, want olé olé, wegens de dag van de onafhankelijkheid hadden we de vrijdag geen school!
In België behoorde aardrijkskunde tot 1 van mijn favoriete vakken, hier is dit zeker en vast niet het geval. De grootste redenen hiervoor zijn: 1. De leerkracht kan mij niet zien, noch rieken. Soms is het zo dat ik mij gewoon vaneerste keer moet verplaatsen wanneer ze de klas binnenstapt, en dat met haar verschrikkelijke schoenen die zeker 2 maten te klein zijn, haar tenen puilen er namelijk een heel stuk uit. 2. Zoals ik reeds eerder heb vermeld blijft ze mij maar vragen stellen over procenten van dit en dat in België! Mijn antwoord is dan telkens : “ sei não!” Ze verschoot wel hoor als ik dit voor het eerst zei! Om haar een beetje te jennen heb ik haar dan ook eens een vraagje gesteld. Je moest mn klas gezien hebben als ik mijn vinger opstak en mijn vraag begon te stellen! Ze waren trots hoor op mij. En onze queen Elisabeth gaf mij een lange uitleg, al ben ik niet zeker of haar antwoord de waarheid is, thihi. Nou ja, ik overleef het wel, ik moet maar 1 uurtje per week op mn tanden bijten!
De volgende dag, woensdag 5 september dus, werd mijn eerte lesuur ingezet met een uurtje godsdienst. Normaalgezien is dat nog een toffe les, maar van deze keer moesten we naar de kerk in school. Nu, twas ideaal om volledig wakker te komen na mijn tochwel korte nachtrust .. Chance dak een beetje vanachter zat! Maaaar beste belgiërs, genoeg over school nu, zie dat het saai begint te worden voor jullie!
Aangezien het een verlengd weekend was vorige week, ging ik met mijn familie naar João Pessoa. We hadden de avond voordien allemaal een gebedje gemaakt in ons bed om alstublieft geen regen te hebben daar, maar helaas, op vrijdag regende het heel de dag pijpenstelen. Dan maar een namiddagje doorbrengen in het plaatselijk shoppingcentre & ons trachten binnen te amuseren met een spel kaarten! ‘s Avonds was het uiteraard vette party! Voor mijn neef Henrique was het een iets te vette party, want door het feit dat hij iets teveel pintjes had gedronken, was hij gevallen. Gevolg: een dikke kap in zijn hand! Uit bezorgdheid volgde ik hem naar de mannenwc’s en dat doe ik NOOIT meer. De volgende dag klapten ze dr nog dat er een MEISJE in de JONGENStoiletten was binnengeweest. Kgaan nog eki mn goed hart tonen zeg!
Gelukkig waren de weergoden ons de zaterdag wel gunstig gezind & kwam de zon af en toe tevoorschijn! Voor het eerst heb ik kunnen zwemmen en proeven van het zoute, warme zeewater! Het proeven was niet zo aangenaam, het zwemmen daarentegen was vreet geestig!! Die avond heb ik een typisch Braziliaans gerecht gegeten, “tapioca”. Nu, ik was er zot van, mijn maag&darmen iets minder ..
Ik ben danslessen beginnen volgen! Ik MOET gewoon leren Forró dansen, want dit is een typisch noordoosten dans en iedereen weet hoe het moet, behalve de buitenlanders! Nina en ik hebben al 2 lessen van telkens 1 uurtje achter de rug, en ik zou jullie nu willen mededelen:” het begint te lukken” maar neen, ik zal nog veel moeten oefenen vooraleer ik een forró-specialiste ben!
Oja, en in verband met mijn portugees, ik begin stilaan vorderingen te maken! Ik moet mijn 2 broers er wel iedere keer op wijzen dat ze vanaf nu GEEN engels meer mogen praten met mij. En hoewel ik nog niet genoeg woordjes en werkwoorden ken, ik kan mij toch al een beetje uitdrukken!
Om af te sluiten zal ik Hanne (yeeees darling, jij!) eens stief stief jaloers maken. In het naar huis rijden deze middag zagen we een arm puppy’tje ronddolen in Rua Estelita Cruz. Natuurlijk kon ik dit schattig beestje niet zomaar op straat laten. Dus namen Denis en ik ‘t arme schaap mee naar ons stulpje om hem een beetje op krachten te laten komen. Deze namiddag zijn we dan naar een dierenarts gereden en die vertelde ons dat ze dringend wat verzorging nodig heeft (ontwormen en al die dingen), wat ons zo’n 50 reais zou kosten. We besloten dan maar om het naar een asiel te brengen waar hopelijk iemand het beestje zou adopteren, anders doden ze het gewoon. We reden naar het asiel, maar de dokter was niet aanwezig. We moesten dus wachten tot morgen om ons gevonden puppy’tje te laten “keuren”. Nu, we besloten het puppy’tje 1 nacht te laten slapen bij ons thuis. ( je moet weten, mamie en papie waren heel de namiddag niet thuis, dus zij wisten nog van niets) Toen ik terug thuiskwam van de portugese lessen wisten Denis en Elson mij het goede nieuws te melden dat mijn mama zot was van het beestje en dat we het gaan houden! Dus morgen gaan we naar de dierenarts om het te laten verzorgen en zo is Frosty tijdelijk vervangen! Hopelijk overleeft het 1 nachtje buiten in een schoendoos met wat oude lakens in! Ik meld jullie later het vervolg wel! Allen duimen voor het beestje dat nog steeds geen naam heeft!
Tchau vocês!!!
Jolien xxxx
Maandag 3 september werd de hele klas opeens opgeschrikt door de luidsprekers. Dit keer was het een zware damesstem die door de micro aan het leuteren was. Plots stonden al mijn klasgenoten recht en trokken ook mij uit mijn niet zo comfortabel schoolzitje & begonnen uit volle borst mee te zingen met de lyrics van het Braziliaanse volkslied. Het grappige hieraan was dat iedereen zich moest omdraaien, hun hand op hun borst moest leggen en met hun wezen naar de muur achteraan in de klas moest kijken ( te vergelijken met de Braziliaanse voetballers die voor de match het volkslied trachten mee te zingen!) Ik had natuurlijk geen enkel idee wat er aan het gebeuren was. Dus al lachend keek ik toe hoe ze hun zangtalenten showden! Nu, na het gezang ( ik vind trouwens het braziliaans volkslied niet mis) en na het geklap van iedereen gingen we terug braafjes gaan zitten. Uiteraard was ik enorm curieus wat de reden was voor dit intermezzo. En na de uitleg van mijn buurmannen Felipe & Arthur werd mij alles duidelijk. 7 september was het namelijk de dag van de onafhankelijkheid van Brasil. De zware damesstem was de stem van onze leerkracht geschiedenis van Paraiba (mijn provincie) en iedereen moest hun body draaien naar de muur omdat ergens buiten in die richting de vlag van Brazilië werd opgehesen! Bon, khad chance dak mijn volkslied niet moest naar voor brengen, tzoe schone zien pijzek, want ookal heb ik ooit de lyrics gekend, tot op vandaag kan ik enkel nog het refreintje “zingen”.
Dinsdag 4 september, hetzelfde fenomeen! Maar nu trachtte mijn leerkracht een stofe voor te zingen door de micro’s, mo joenges toch, ik kosten nieme :D twas echt massas grappig om te horen! En dit bleef zich herhalen tot en met de donderdag, want olé olé, wegens de dag van de onafhankelijkheid hadden we de vrijdag geen school!
In België behoorde aardrijkskunde tot 1 van mijn favoriete vakken, hier is dit zeker en vast niet het geval. De grootste redenen hiervoor zijn: 1. De leerkracht kan mij niet zien, noch rieken. Soms is het zo dat ik mij gewoon vaneerste keer moet verplaatsen wanneer ze de klas binnenstapt, en dat met haar verschrikkelijke schoenen die zeker 2 maten te klein zijn, haar tenen puilen er namelijk een heel stuk uit. 2. Zoals ik reeds eerder heb vermeld blijft ze mij maar vragen stellen over procenten van dit en dat in België! Mijn antwoord is dan telkens : “ sei não!” Ze verschoot wel hoor als ik dit voor het eerst zei! Om haar een beetje te jennen heb ik haar dan ook eens een vraagje gesteld. Je moest mn klas gezien hebben als ik mijn vinger opstak en mijn vraag begon te stellen! Ze waren trots hoor op mij. En onze queen Elisabeth gaf mij een lange uitleg, al ben ik niet zeker of haar antwoord de waarheid is, thihi. Nou ja, ik overleef het wel, ik moet maar 1 uurtje per week op mn tanden bijten!
De volgende dag, woensdag 5 september dus, werd mijn eerte lesuur ingezet met een uurtje godsdienst. Normaalgezien is dat nog een toffe les, maar van deze keer moesten we naar de kerk in school. Nu, twas ideaal om volledig wakker te komen na mijn tochwel korte nachtrust .. Chance dak een beetje vanachter zat! Maaaar beste belgiërs, genoeg over school nu, zie dat het saai begint te worden voor jullie!
Aangezien het een verlengd weekend was vorige week, ging ik met mijn familie naar João Pessoa. We hadden de avond voordien allemaal een gebedje gemaakt in ons bed om alstublieft geen regen te hebben daar, maar helaas, op vrijdag regende het heel de dag pijpenstelen. Dan maar een namiddagje doorbrengen in het plaatselijk shoppingcentre & ons trachten binnen te amuseren met een spel kaarten! ‘s Avonds was het uiteraard vette party! Voor mijn neef Henrique was het een iets te vette party, want door het feit dat hij iets teveel pintjes had gedronken, was hij gevallen. Gevolg: een dikke kap in zijn hand! Uit bezorgdheid volgde ik hem naar de mannenwc’s en dat doe ik NOOIT meer. De volgende dag klapten ze dr nog dat er een MEISJE in de JONGENStoiletten was binnengeweest. Kgaan nog eki mn goed hart tonen zeg!
Gelukkig waren de weergoden ons de zaterdag wel gunstig gezind & kwam de zon af en toe tevoorschijn! Voor het eerst heb ik kunnen zwemmen en proeven van het zoute, warme zeewater! Het proeven was niet zo aangenaam, het zwemmen daarentegen was vreet geestig!! Die avond heb ik een typisch Braziliaans gerecht gegeten, “tapioca”. Nu, ik was er zot van, mijn maag&darmen iets minder ..
Ik ben danslessen beginnen volgen! Ik MOET gewoon leren Forró dansen, want dit is een typisch noordoosten dans en iedereen weet hoe het moet, behalve de buitenlanders! Nina en ik hebben al 2 lessen van telkens 1 uurtje achter de rug, en ik zou jullie nu willen mededelen:” het begint te lukken” maar neen, ik zal nog veel moeten oefenen vooraleer ik een forró-specialiste ben!
Oja, en in verband met mijn portugees, ik begin stilaan vorderingen te maken! Ik moet mijn 2 broers er wel iedere keer op wijzen dat ze vanaf nu GEEN engels meer mogen praten met mij. En hoewel ik nog niet genoeg woordjes en werkwoorden ken, ik kan mij toch al een beetje uitdrukken!
Om af te sluiten zal ik Hanne (yeeees darling, jij!) eens stief stief jaloers maken. In het naar huis rijden deze middag zagen we een arm puppy’tje ronddolen in Rua Estelita Cruz. Natuurlijk kon ik dit schattig beestje niet zomaar op straat laten. Dus namen Denis en ik ‘t arme schaap mee naar ons stulpje om hem een beetje op krachten te laten komen. Deze namiddag zijn we dan naar een dierenarts gereden en die vertelde ons dat ze dringend wat verzorging nodig heeft (ontwormen en al die dingen), wat ons zo’n 50 reais zou kosten. We besloten dan maar om het naar een asiel te brengen waar hopelijk iemand het beestje zou adopteren, anders doden ze het gewoon. We reden naar het asiel, maar de dokter was niet aanwezig. We moesten dus wachten tot morgen om ons gevonden puppy’tje te laten “keuren”. Nu, we besloten het puppy’tje 1 nacht te laten slapen bij ons thuis. ( je moet weten, mamie en papie waren heel de namiddag niet thuis, dus zij wisten nog van niets) Toen ik terug thuiskwam van de portugese lessen wisten Denis en Elson mij het goede nieuws te melden dat mijn mama zot was van het beestje en dat we het gaan houden! Dus morgen gaan we naar de dierenarts om het te laten verzorgen en zo is Frosty tijdelijk vervangen! Hopelijk overleeft het 1 nachtje buiten in een schoendoos met wat oude lakens in! Ik meld jullie later het vervolg wel! Allen duimen voor het beestje dat nog steeds geen naam heeft!
Tchau vocês!!!
Jolien xxxx
Abonneren op:
Posts (Atom)
