overval

Zaterdagnamiddag, 16u30, ik keerde op mijn gemakken terug van het centrum. “Waarom niet langs het viaduct naar huis terug wandelen?”, dacht ik zo bij mezelf. Zo gezegd zo gedaan, ik nam de weg langs het viaduct, wat ik mij achteraf ongelofelijk heb beklaagd.
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien