Jep, het nieuwe schooljaar is van start gegaan. Maandag 11 februari wekte mijn alarm mij omstreeks 5u30. Dit keer ging het veel gemakkelijker om op te staan, want na 2 dikke maanden zomervakantie zag ik het weer volledig zitten om mijn voormiddagen te spenderen op de schoolbanken & mijn schoolmakkers terug te zien!
Een nieuw schooljaar betekent onder andere de overgang naar een hogere graad. Dus ik zit nu in “terceiro ano”, wat ongeveer te vergelijken valt met het zesde middelbaar. “Segundo ano” was tof, maar terceiro ano bevalt mij stukken meer! De leerkrachten zijn veel losser, de lessen zijn veel interessanter & ik herken ook heel wat dingen die ik geleerd heb in het zesde middelbaar. Er zitten een paar oude gezichten in mijn klas, maar ook een paar mensen die ik enkel kende van es goeiendag tegen te zeggen, waarmee ik nu veel contact mee heb!
Denis start 22 april (als alles meezit, want de universiteiten hier durven al gauw eens in staking gaan) met engenheiro eléctrica aan de unief. ‘t Zou best kunnen dat ik hem tijdens de namiddag zal vergezellen. Hihi, misschien leer ik nog iets bij!
Vrijdag 22 februari heb ik hier voor het eerst “um lual” meegemaakt. Omdat het die nacht volle maan was, had Catarina, een vriendin van Denis en mij, het fantastische idee om een lual te houden in haar tuin. Een lual wordt georganiseerd bij volle maan. Er wordt een kampvuurtje gemaakt, er worden drank&aperitiefhapjes gekocht (onder meer de overheerlijke amendoim japonêses = pindanoten met een krokant korstje gemaakt op japonese wijze, die vrees ik niet te verkrijgen zijn in België), er wordt gitaar gespeeld, … Kortom, te vergelijken met een avond op KSA-kamp waar iedereen gezellig rond het kampvuur zit. Het enige verschil is dat we ons hier niet echt hoeven te verwaren rond het vuur en dus allemaal rond een tafeltje zaten dat naast het vuurtje stond. Wat natuurlijk ook leutig was! We hebben ons allemaal massas geamuseerd, kijk, ‘t mag gauw terug volle maan zijn! Er is in ieder geval al afgesproken dat de volgende lual één zal zijn met een groter kampvuur & in plaats van rond het tafeltje te zitten, ons allemaal rond het vuur te zetten.
Nog een weetje voor de geïnteresseerden! Sinds begin februari woont het nichtje van mijn mama bij ons thuis. Aline gaat hier haar segundo ano afwerken. Net zoals iedereen van mijn familie toffe beesten zijn, is ook Aline een enorm sjiek meistje! Nog iemand waarvan ik binnen 4 dikke maanden afscheid zal moeten nemen … maar hier denken we zo weinig mogelijk aan!
Mijn allerliefste knollies, ik zal het hierbij laten! Jullie horen nog van me!
Beijos!
Jolien
dinsdag 26 februari 2008
zondag 17 februari 2008
overval
Zaterdagnamiddag, 16u30, ik keerde op mijn gemakken terug van het centrum. “Waarom niet langs het viaduct naar huis terug wandelen?”, dacht ik zo bij mezelf. Zo gezegd zo gedaan, ik nam de weg langs het viaduct, wat ik mij achteraf ongelofelijk heb beklaagd.
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien
maandag 11 februari 2008
Mijn zomervakantie (december-januari) in Brasil
24 december, kerstavond in Campina Grande
Met enige vertraging, want als de brazilianen zich moeten opmaken kan dit wat tijd in beslag nemen, vertrokken we met heel de familie naar het huis van mijn oma (de mama van mijn mama) Daar werd kerstavond ingezet met een BBQ’tje. Het rook allemaal zeer lekker, maar het vlees was niet te vreten, toch niet voor een belgische meid dat de belgische uitgebreide BBQ’s met worstjes, scampies, kippebilletjes, patatjes op het vuur... gewend is. Gelukkig had mamalief enkele lekkernijen uit het restaurant meegenomen & zo kon ik mijn maagje al voor de helft vullen. Ze hadden mij immers verteld dat dit nogmaar dn aperitief was. Na een paar uurtjes verlieten we het huis van mijn oma en reden richting het huis van mijn andere oma (de mama van mijn papa) Daar zat iedereen al ferm in dn drank & werd ik uiteraard uitgenodigd om hen te vergezellen. Hihi, ik zei geen neen! Op tafel stond er dus inderdaad nog meer voedsel te blinken. Waaronder 1 grote kalkoen. Hier is de traditie om op stipt 12 u (wanneer kinneke Jezus geboren werd) een grote kring te vormen, samen te bidden & daarna de pakjes te openen. Ik kreeg veel oorbelletjes en kettingkjes,
wat ik allemaal stief wel apprecieerde! Na het pakjesmoment werd de kalkoen aangesneden en kon iedereen aanschuiven en genieten van een stukje kalkoen, met wat opgemaakte patattesalade en meer van dat lekkers. Toen ging iedereen naar huis, de één al wat meer aangeschoten dan de ander en werd er geslapen, lang geslapen ...
25 december, kerstdag in Campina grande + verjaardag papalief
Iedereen was nog steeds een beetje mottig van de avond voordien dus kerstdag hier kan je een beetje vergelijken met een luie zondagnamiddag in België. Rond de middag reden mijn familie en ik terug naar het huis van mijn oma (mama van mn papa) om daar te lunchen en de verjaardag van mijn papa te vieren. Mijn papa zat alweer ferm in dn drank samen met zijn broers, maar gelukkig mochten de uitgetelde Denis&ik vroeger naar huis keren om thuis wat op ons gemakken een filmpje te bekijken. ’s Avonds kropen we allemaal vroeg onder de veren en konden we dromen over onze vakantie in Joao pessoa die steeds dichterbij kwam ...
29 december, vertrek naar joao pessoa
Ik heb in mijn vorige blogtekst verteld dat mijn mama heel de maand januari een appartementje had gehuurd in Joao Pessoa. Wel, zaterdag, de 29stn, was het eindelijk zover! We vertrokken met zn allen (Denis, Elson, mijn mamaatje, papaatje en ik) richting Joao Pessoa. En wat Denis en ik de eerste nacht al meteen vaststelden was dat we ongelofelijk veel muggen zouden trotseren deze zomervakantie en dat we genoeg zouden gezweet hebben om samen het ploeterbadje van de Valkaart te vullen!
31 december – 1 januari, oudejaarsavond – Nieuwjaar
’t Is toch eens iets anders eh, de overgang van oud naar nieuw in je zomerkleren vieren. Wat ik natuurlijk niet wist was dat iedereen in het wit moest gekleed zijn. Dus je kan je al voorstellen dat ik een klein beetje opviel met mijn niet-witte outfit. Wit is het kleur van de vrede, vertelden ze me later, en vandaar dat iedereen gekleed was in die kleur.
We hebben dn overgang gevierd met heel de familie samen in het appartementje van mijn nonkel in Joao pessoa, want vanop hun balkon kon je het vuurwerk aanschouwen die ze afstaken op het strand. Twas echt een fantastische avond-nacht!
Joao Pessoa
Heel kort samengevat : zon, zee, strand, véééél feestjes (met alles wat erbij hoort natuurlijk), plezier, ... Een heerlijke vakantie!
18 januari, aankomst van mijn allerliefste honnepon Bastiaan
Wees gerust beste lezers, hierover krijgen jullie heel binnenkort meer te horen!!
Oja, en voor ik het vergeet, ik was heel erg blij met het filmpje dat jullie hebben gemaakt! Stief wel merci eh, ook voor de handdoek :D !!!!
Tot later mijn scheetjes!
Jolien xxx
Met enige vertraging, want als de brazilianen zich moeten opmaken kan dit wat tijd in beslag nemen, vertrokken we met heel de familie naar het huis van mijn oma (de mama van mijn mama) Daar werd kerstavond ingezet met een BBQ’tje. Het rook allemaal zeer lekker, maar het vlees was niet te vreten, toch niet voor een belgische meid dat de belgische uitgebreide BBQ’s met worstjes, scampies, kippebilletjes, patatjes op het vuur... gewend is. Gelukkig had mamalief enkele lekkernijen uit het restaurant meegenomen & zo kon ik mijn maagje al voor de helft vullen. Ze hadden mij immers verteld dat dit nogmaar dn aperitief was. Na een paar uurtjes verlieten we het huis van mijn oma en reden richting het huis van mijn andere oma (de mama van mijn papa) Daar zat iedereen al ferm in dn drank & werd ik uiteraard uitgenodigd om hen te vergezellen. Hihi, ik zei geen neen! Op tafel stond er dus inderdaad nog meer voedsel te blinken. Waaronder 1 grote kalkoen. Hier is de traditie om op stipt 12 u (wanneer kinneke Jezus geboren werd) een grote kring te vormen, samen te bidden & daarna de pakjes te openen. Ik kreeg veel oorbelletjes en kettingkjes,
wat ik allemaal stief wel apprecieerde! Na het pakjesmoment werd de kalkoen aangesneden en kon iedereen aanschuiven en genieten van een stukje kalkoen, met wat opgemaakte patattesalade en meer van dat lekkers. Toen ging iedereen naar huis, de één al wat meer aangeschoten dan de ander en werd er geslapen, lang geslapen ...
25 december, kerstdag in Campina grande + verjaardag papalief
Iedereen was nog steeds een beetje mottig van de avond voordien dus kerstdag hier kan je een beetje vergelijken met een luie zondagnamiddag in België. Rond de middag reden mijn familie en ik terug naar het huis van mijn oma (mama van mn papa) om daar te lunchen en de verjaardag van mijn papa te vieren. Mijn papa zat alweer ferm in dn drank samen met zijn broers, maar gelukkig mochten de uitgetelde Denis&ik vroeger naar huis keren om thuis wat op ons gemakken een filmpje te bekijken. ’s Avonds kropen we allemaal vroeg onder de veren en konden we dromen over onze vakantie in Joao pessoa die steeds dichterbij kwam ...
29 december, vertrek naar joao pessoa
Ik heb in mijn vorige blogtekst verteld dat mijn mama heel de maand januari een appartementje had gehuurd in Joao Pessoa. Wel, zaterdag, de 29stn, was het eindelijk zover! We vertrokken met zn allen (Denis, Elson, mijn mamaatje, papaatje en ik) richting Joao Pessoa. En wat Denis en ik de eerste nacht al meteen vaststelden was dat we ongelofelijk veel muggen zouden trotseren deze zomervakantie en dat we genoeg zouden gezweet hebben om samen het ploeterbadje van de Valkaart te vullen!
31 december – 1 januari, oudejaarsavond – Nieuwjaar
’t Is toch eens iets anders eh, de overgang van oud naar nieuw in je zomerkleren vieren. Wat ik natuurlijk niet wist was dat iedereen in het wit moest gekleed zijn. Dus je kan je al voorstellen dat ik een klein beetje opviel met mijn niet-witte outfit. Wit is het kleur van de vrede, vertelden ze me later, en vandaar dat iedereen gekleed was in die kleur.
We hebben dn overgang gevierd met heel de familie samen in het appartementje van mijn nonkel in Joao pessoa, want vanop hun balkon kon je het vuurwerk aanschouwen die ze afstaken op het strand. Twas echt een fantastische avond-nacht!
Joao Pessoa
Heel kort samengevat : zon, zee, strand, véééél feestjes (met alles wat erbij hoort natuurlijk), plezier, ... Een heerlijke vakantie!
18 januari, aankomst van mijn allerliefste honnepon Bastiaan
Wees gerust beste lezers, hierover krijgen jullie heel binnenkort meer te horen!!
Oja, en voor ik het vergeet, ik was heel erg blij met het filmpje dat jullie hebben gemaakt! Stief wel merci eh, ook voor de handdoek :D !!!!
Tot later mijn scheetjes!
Jolien xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)
