A comida do Brasil não é minha praia

Voor de niet-portugeessprekers onder jullie vertaal ik om te beginnen even de titel van mijn blogtekstje. “ A comida do Brasil não é minha praia”, wil zeggen dat het braziliaanse voedsel mij niet echt aanstaat.
Ik denk dat iedereen na het bekijken van mijn foto’s wel heeft opgemerkt dat mijn Coopmans billen & achterwerk helaas verdwenen zijn. Waarom zeg ik “helaas”? Omdat ik een ongelofelijke fan was van mijn gevulde billen&achterwerk.
… De witte bonen in tomatensaus bij mijn dagmoeder tante Rita. Ik herinner het mij nog goed. Je kon mij absoluut geen plezier doen met een bord witte bonen in tomatensaus. Gelukkig was dit maar heel af en toe ons middagmaal. Die bonen die in België bijna nooit worden gegeten (toch niet in mijn belgische familiekring), maken hier iedere dag deel uit van het middagmaal.
… De kip met rijst en curriesaus van papalief of de fishsticks met rijst en provencaalse saus van mamalief, met de nadruk op saus! Verschil Brasil-Bélgica: rijst wordt hier “droog” gegeten, zonder een sausje. In België wordt er altijd wel voor één of ander heerlijk mengseltje gezorgd.
… Macaroni met kaas en hesp. Jep, hier wordt de macaroni ook “droog” gegeten.
Peper. Nog zo iets dat ze hier blijkbaar niet goed kennen, of het is in de vorm van een soort tabasco. Wat ze daarentegen in overvloed gebruiken is zout. Ik ben zowieso al niet zo’n grote vleeseter, maar als ze dan nog eens te veel zout op hun vlees strooien, wel, dan moet ik alweer passen.
Ik hoor jullie nu denken : “ Is er dan helemaal niets dat je lust in Brazilië?” Aardappelen bestaan hier inderdaad, maar die worden ( als ik niet juist op tijd ben hen tegen te houden) in de vuile brei van de bonen gegooid. De groenten en fruit van Brasil zinnen mij wel. Maar leven op enkel groenten en fruit is ook geen optie. Dus wat ik hier in overvloed eet is brood met kaas en hesp. En de zelfgemaakte wortelcake van mijn moederken, de zelfgemaakte brigadeiro van mijn zusterken, de zelfgemaakte paaseitjes van Catherine, …
Ook AFS merkte dat ik heel wat kilo’s verloren ben. En ik heb hierdoor heel wat problemen gehad met AFS. Het was zelfs zover gekomen dat ze mij verplicht hebben om met een psycholoog te praten. AFS-Brasil was er namelijk van overtuigd dat ik met anorexia kamp. Ik ben dan maar braafjes naar de psycholoog geweest, want AFS stelde mij voor de keuze: of je praat met een psycholoog of we zetten je op de eerste de beste vlucht terug naar België. De keuze was natuurlijk snel gemaakt, want ik en mijn familie weten dat ik totaal geen anorexia heb en vervroegd terugkeren, geen haar op heel mijn body dat hieraan denkt!!
En ja hoor, de conclusie van de psycholoog was overduidelijk en bevestigend: “ deze vrolijke meid kampt NIET met anorexia.”
Dus voor de moment die ik mijn uiterste best enkele kilootjes te winnen en waar je mij een groot plezier zou mee doen is zorgen voor een BBQ met alles erop en eraan als ik terugkom. Ik maak dn dessert wel, wees gerust!

Beste lezers, bij deze hebben jullie een verklaring gekregen voor mijn verloren billen. Maak jullie alstublieft niet verder ongerust, ik ben in goede handen & heb nog steeds een moraal van over de 200 %!!

Één vrolijk Pasen voor iedereen en tot de volgende!!!
Jolienimus
xx