Jolien@Brasil

“Ta chegando né Jolien?”

2008-06-23T02:21:00.003+02:00

Jep jep, mijn vertrekdatum is nu wel erg dichtbij aan het komen ! Er resten mij nog welgeteld 11 dagen hier in Campina Grande. 11 dagen om het centrum af te lopen op zoek naar cadeautjes die niet te veel gewicht dragen & nog 7 dagen om te genieten van São Joao in Parque do Povo (u leest hierover straks meer)
Overal waar ik mijn gezicht toon, word ik geconfronteerd met het feit dat ik heel binnenkort zal moeten vertrekken. " ’t Is dichtbij aan het komen, is het niet Jolien?” Mijn antwoord hierop is dan telkens : “ gelieve hier niet over te praten, ik denk daar liever zo weinig mogelijk aan.”
In deze bijna 11 maanden Brazilië heb ik ongelofelijk veel bijgeleerd. Ik heb geleerd mijn mannetje te staan in situaties waar ik anders meteen de mama of de papa voor nodig had. Maar iedereen mag gerust weten dat ik ook voor situaties heb gestaan waar ik tochwel de hulp van mijn mama en papa kon gebruiken. Via internet is dat wel niet altijd even gemakkelijk geweest, maar uiteindelijk kwam alles toch wel op zijn pootjes terecht, nietwaar mamie&papie? En jullie weten dat ik jullie hier eeuwig zal voor dankbaar zijn!
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe taal geleerd, leren mijn eigen kleren wassen & strijken(joan joan, kzien nie oant zeveren nu!), leren helpen in het huishouden, geleerd af en toe mijn mond dicht te houden wanneer ik toch zo graag mijn gedacht had gezegd, …
Ik ben tijdens mijn AFS-jaar ook enorm toegegroeid naar mijn familie. Ik kan nu al zeggen dat ik ontzettend veel heimwee zal hebben naar hen, maar ik weet ook dat ik zeker terugkeer, dus dit zal mijn vertrek misschien wat minder moeilijk maken.
Jullie zijn waarschijnlijk wel benieuwd om te weten hoe de eerste paar weken (in mijn geval weekends) van São Joao zijn geweest, niet? Wel beste snuiters, iedere vrijdag en zaterdag ist dikke fjeeste wi zeg! De gentse feesten zijn tof, maar São Joao heeft de Gentse feesten toch wel overtroffen! Overal wordt er gedanst, gedronken, gegeten, gelachen, leute gemaakt, … ‘t Is echt fantastisch! Ik mag echt van geluk spreken dat ik pas vertrek na São Joao, want dit is inderdaad één van de beste periodes van het jaar hier in Campina Grande! En ons restaurant maakt nu natuurlijk ook goede zaken, want het zit hier voor de moment zwart van de toeristen! Mensen van Rio, Salvador, Recife, Joao Pessoa die allemaal espres naar Campina Grande komen om São Joao te vieren. En hun maagjes vullen doen ze dan uiteraard in Restaurante Tuxa!
Ik zal het hierbij laten snollies.
Nog even ter info: mijn vliegtuig landt zondag 6 juli omstreeks 7u30 in Zaventem!

Tot gauw!
Uw tijgerin Jolien.

Curso de doces finos [] tatoeage [] São Joao

2008-05-20T00:13:00.002+02:00

Één zeer goeiedag aan mijn vrienden in het land der Jupiler!
Jaja, binnenkort ben ik terug één van jullie, maar laten we hier nog niet te veel aan denken. Nu even een kort overzichtje van wat ik de laatste paar weken heb uitgestoken.
Een paar weken terug startte ik mijn cursus doces finos, een cursus waarmee ik geleerd heb hoe ik pralines moet maken. Twee weken, van de maandag tot de vrijdag van 14h tot 17h stond deze meid achter het fornuis. En jongens, wat ik heb ik mij geamuseerd tijdens die cursus! Ik heb al de receptjes hier bij mij dus jullie zullen ook kunnen genieten van de hopelijk geslaagde pralines die ik in België zal produceren. Hihi, zal het mij lukken zonder toezicht van de lerares eetbare pralines te fixen? Het antwoord op deze vraag zullen we pas weten na zondag 6 juli, de dag waarop ik arriveer in België & de dag waarop mijn zusterkenlief Hanne 17 jaar wordt. (Wat net één jaartje te jong is om legaal pintjes te drinken, al trekt ze zich daar blijkbaar niet veel van aan ..)
Iedere dag kwam ik thuis met een lading pralines. Door het feit dat we met een groepje van 6 personen waren, hadden we natuurlijk het geluk dat we iedere dag een grote lading pralines konden meenemen naar huis. En o wat vonden mijn mama, broertjes & nichtje dit fantastisch! De papa mag niet te veel suiker eten dus geen pralines voor hem. En ik heb duidelijk de smaak te pakken gekregen, want morgen (dinsdag 20 mei) begin ik met een cursus “ bolos confeitados”. Wat betekent dat ik zal leren hoe ik een cake moet bakken en daarna versieren, dolle pret!
Beste stoeiers, jullie hebben het goed gelezen in mijn titel, maar na heel diep en lang nagedacht te hebben, heb ik een tatoeage laten zetten. Het is een klein sterretje geworden op mijn voet. Ik wilde iets dat mij zal blijven doen herinneren aan mijn jaartje Brasil bij mijn zoeties Dantas en dit sterretje is het resultaat geworden. Graças a Deus had Hugo, de tatoe-man, een zeer lichte hand en heeft hij mij dus quasi geen pijn gedaan. Mijn short was wel helemaal doorweekt toen ik mij rechtstelde als de tatoeage gezet was. Het resultaat kunnen jullie bewonderen op foto!
Gent heeft zijn jaarlijkse gentse feesten, wel, Campina Grande heeft haar jaarlijkse São Joao. 30 mei gaat het feest van start en gaat door tot en met 30 juni. Restauranten en bars in het centrum sluiten en openen allemaal in Parque do Povo (plaats waar het hele gebeuren doorgaat). Overal zullen er shows te bezichtigen zijn (gratis, woehoew), vuurwerk, ambiance, … Iedere dag vette party met andere woorden! Bon, ik denk dat het bij mij bij de weekends zal blijven, maar naar het schijnt zal São Joao iets zijn dat ik nooit zal vergeten. De zomervakantie (die bijna iedereen hier in Campina , ik ook dus, doorbrengt in Joao Pessoa) en São Joao worden de 2 beste periodes van het jaar, dat beloofd!
Voor de rest heb ik niet veel interessants meer te melden. Ik wil wel nog even alle studenten die nu waarschijnlijk zwaar aan het blokken zijn enorm veel succes wensen met hun examens. Deze braziliaanse knol zal een kaarsje branden voor ieder van jullie!
En mijn aller aller alleeeeeeeeer liefste mama daar ten huize Coopman, een HÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉL GELUKKIGE VERJAARDAG!! Uw cadeau komt toe zondag 6 juli. Tip: het leeft!

Beijos!
Jolieneken.

Semana Santa * Rave * Churrasco

2008-04-10T01:40:00.002+02:00

Alles cava met de Belgiërs ginds aan de overkant? Ik kan jullie met genoegen mededelen dat deze Belgische/Braziliaanse meid nog steeds übergelukkig is in het land van bolos de cenoura&bolachas de brigadeiro!
Jammergenoeg waren het dit jaar geen Belgische paaseitjes voor mij. Nu, het grote paasei dat ik van de mama heb gekregen ging anders ook wel vlotjes binnen!
Pasen in Brasil wordt toch wel een beetje anders gevierd dan Pasen in België.
Witte donderdag was een dag gelijk een ander. Enige verschil was dat mijn teergeliefde zus Nara (Hanneke, wees gerust, jij bent en blijft mijn darling nummer één!) voor het verlengde weekend overkwam naar Campina Grande. Ze stelt het stief wel in Recife, ookal heeft ze het soms moeilijk om te moeten leven in zo’n grootstad. Je werkt een hele dag, komt ‘s avonds thuis in je appartementje, helemaal alleen, nope, ‘t zou niets voor ons Jolleke zijn. Wat er dan nog bijkomt is dat je Recife niet kan vergelijken met Brugge. Iedere minuut van de dag, in elke straat moet op je goede zijn voor overvallers. Soit, Nara is een volwassen madam dus ze redt het daar wel!
Op Goede Vrijdag was het restaurant gesloten. Wat betekent dat het voor het middagmaal thuis te doen was. En neen, deze keer geen vlees met een overdosis zout, geen pintjes voor de papa. Vis en wijn, dit werd op Goede Vrijdag “toegelaten” om te eten en te drinken. Bon, uiteraard maakten de bonen, de rijst, de macaroni ook deel uit van het middagmaal en mocht er water of frisdrank gedronken worden. Maar vlees was op Goede Vrijdag verboden om te eten ten huize Dantas. Wat helaas ook verboden was op deze Goede Vrijdag, was uitgaan. Van deze keer geen avondje Lennon Pub of Willy Hause voor dn Denis en mij, snif.
Paaszondag, ten laatste, was een al even luzige zondag als de andere. Enige verschil: chocolade bij de vleet om te smullen!
Twee weken geleden ben ik met Denis naar een jawel, rave geweest! ‘t Was massas! ‘t Was net of ik mij heel even op Belgische bodem bevond. Dana daarentegen vond er maar niets aan. Gevolg: de arme meid viel, terwijl Denis en ik ons aan het uitleven waren, in slaap op de stoel waar ze toch al zeker een uurtje op zat te nietsen.
En om af te sluiten nog een grappig verhaaltje …
Zaterdag waren Denis en ik op een “reuniebarbecue”. ‘t Was een bijeenkomst van de mensen die tijdens het lager onderwijs samen in klas zaten. Denis zat in organisatie dus dit was de reden waarom ik ook mee mocht. Rond het middaguur kwamen we toe en een braziliaanse barbecue zou geen braziliaanse barbecue zijn, moest er geen overvloed aan drank aanwezig zijn. Dus van 12 uur ‘s middags vlogen we er al in. Uren gingen voorbij, Denis werd meer en meer droenke tot plotseling rond een uur of 7 ‘s avonds … mamie&papie toestekten! Dat was lachten geblazen! Mijn ouders wilden natuurlijk dat wij met hen naar huis keerden. Maar geen haar op ons hoofd die eraan dacht om toen al naar huis te keren. En ja hoor, na wat gebabbel met de twee “controleurs” kregen we hen zover dat we mochten blijven en later op de avond met de pa van Renan (maat van ons) naar huis mochten keren. Dit alles op één grote voorwaarde: geen alcohol meer voor Denis! Nu, zoals het spreekwoord zegt “wanneer de kat van huis is, gaan de muizen aan het dansen”, ook zaterdag gingen de muizen terug aan het dansen, hihi. Eenmaal terug thuis moest Denis voor de papa zoals gewoonlijk weer op 1 been kunnen blijven staan zonder te wankelen. En rond middernacht ging iedereen vredig gaan slapen.

Ziezo mijn liefste jupilerdrinkertjes, ik ben der mee weg! Tot de volgendeeeeeeeeeeeee!
Beijos.
Uw snollemol, Jolien.

A comida do Brasil não é minha praia

2008-03-22T19:32:00.002+01:00

Voor de niet-portugeessprekers onder jullie vertaal ik om te beginnen even de titel van mijn blogtekstje. “ A comida do Brasil não é minha praia”, wil zeggen dat het braziliaanse voedsel mij niet echt aanstaat.
Ik denk dat iedereen na het bekijken van mijn foto’s wel heeft opgemerkt dat mijn Coopmans billen & achterwerk helaas verdwenen zijn. Waarom zeg ik “helaas”? Omdat ik een ongelofelijke fan was van mijn gevulde billen&achterwerk.
… De witte bonen in tomatensaus bij mijn dagmoeder tante Rita. Ik herinner het mij nog goed. Je kon mij absoluut geen plezier doen met een bord witte bonen in tomatensaus. Gelukkig was dit maar heel af en toe ons middagmaal. Die bonen die in België bijna nooit worden gegeten (toch niet in mijn belgische familiekring), maken hier iedere dag deel uit van het middagmaal.
… De kip met rijst en curriesaus van papalief of de fishsticks met rijst en provencaalse saus van mamalief, met de nadruk op saus! Verschil Brasil-Bélgica: rijst wordt hier “droog” gegeten, zonder een sausje. In België wordt er altijd wel voor één of ander heerlijk mengseltje gezorgd.
… Macaroni met kaas en hesp. Jep, hier wordt de macaroni ook “droog” gegeten.
Peper. Nog zo iets dat ze hier blijkbaar niet goed kennen, of het is in de vorm van een soort tabasco. Wat ze daarentegen in overvloed gebruiken is zout. Ik ben zowieso al niet zo’n grote vleeseter, maar als ze dan nog eens te veel zout op hun vlees strooien, wel, dan moet ik alweer passen.
Ik hoor jullie nu denken : “ Is er dan helemaal niets dat je lust in Brazilië?” Aardappelen bestaan hier inderdaad, maar die worden ( als ik niet juist op tijd ben hen tegen te houden) in de vuile brei van de bonen gegooid. De groenten en fruit van Brasil zinnen mij wel. Maar leven op enkel groenten en fruit is ook geen optie. Dus wat ik hier in overvloed eet is brood met kaas en hesp. En de zelfgemaakte wortelcake van mijn moederken, de zelfgemaakte brigadeiro van mijn zusterken, de zelfgemaakte paaseitjes van Catherine, …
Ook AFS merkte dat ik heel wat kilo’s verloren ben. En ik heb hierdoor heel wat problemen gehad met AFS. Het was zelfs zover gekomen dat ze mij verplicht hebben om met een psycholoog te praten. AFS-Brasil was er namelijk van overtuigd dat ik met anorexia kamp. Ik ben dan maar braafjes naar de psycholoog geweest, want AFS stelde mij voor de keuze: of je praat met een psycholoog of we zetten je op de eerste de beste vlucht terug naar België. De keuze was natuurlijk snel gemaakt, want ik en mijn familie weten dat ik totaal geen anorexia heb en vervroegd terugkeren, geen haar op heel mijn body dat hieraan denkt!!
En ja hoor, de conclusie van de psycholoog was overduidelijk en bevestigend: “ deze vrolijke meid kampt NIET met anorexia.”
Dus voor de moment die ik mijn uiterste best enkele kilootjes te winnen en waar je mij een groot plezier zou mee doen is zorgen voor een BBQ met alles erop en eraan als ik terugkom. Ik maak dn dessert wel, wees gerust!

Beste lezers, bij deze hebben jullie een verklaring gekregen voor mijn verloren billen. Maak jullie alstublieft niet verder ongerust, ik ben in goede handen & heb nog steeds een moraal van over de 200 %!!

Één vrolijk Pasen voor iedereen en tot de volgende!!!
Jolienimus
xx

Meu terceiro ano nas Damas

2008-02-26T23:48:00.001+01:00

Jep, het nieuwe schooljaar is van start gegaan. Maandag 11 februari wekte mijn alarm mij omstreeks 5u30. Dit keer ging het veel gemakkelijker om op te staan, want na 2 dikke maanden zomervakantie zag ik het weer volledig zitten om mijn voormiddagen te spenderen op de schoolbanken & mijn schoolmakkers terug te zien!
Een nieuw schooljaar betekent onder andere de overgang naar een hogere graad. Dus ik zit nu in “terceiro ano”, wat ongeveer te vergelijken valt met het zesde middelbaar. “Segundo ano” was tof, maar terceiro ano bevalt mij stukken meer! De leerkrachten zijn veel losser, de lessen zijn veel interessanter & ik herken ook heel wat dingen die ik geleerd heb in het zesde middelbaar. Er zitten een paar oude gezichten in mijn klas, maar ook een paar mensen die ik enkel kende van es goeiendag tegen te zeggen, waarmee ik nu veel contact mee heb!
Denis start 22 april (als alles meezit, want de universiteiten hier durven al gauw eens in staking gaan) met engenheiro eléctrica aan de unief. ‘t Zou best kunnen dat ik hem tijdens de namiddag zal vergezellen. Hihi, misschien leer ik nog iets bij!
Vrijdag 22 februari heb ik hier voor het eerst “um lual” meegemaakt. Omdat het die nacht volle maan was, had Catarina, een vriendin van Denis en mij, het fantastische idee om een lual te houden in haar tuin. Een lual wordt georganiseerd bij volle maan. Er wordt een kampvuurtje gemaakt, er worden drank&aperitiefhapjes gekocht (onder meer de overheerlijke amendoim japonêses = pindanoten met een krokant korstje gemaakt op japonese wijze, die vrees ik niet te verkrijgen zijn in België), er wordt gitaar gespeeld, … Kortom, te vergelijken met een avond op KSA-kamp waar iedereen gezellig rond het kampvuur zit. Het enige verschil is dat we ons hier niet echt hoeven te verwaren rond het vuur en dus allemaal rond een tafeltje zaten dat naast het vuurtje stond. Wat natuurlijk ook leutig was! We hebben ons allemaal massas geamuseerd, kijk, ‘t mag gauw terug volle maan zijn! Er is in ieder geval al afgesproken dat de volgende lual één zal zijn met een groter kampvuur & in plaats van rond het tafeltje te zitten, ons allemaal rond het vuur te zetten.
Nog een weetje voor de geïnteresseerden! Sinds begin februari woont het nichtje van mijn mama bij ons thuis. Aline gaat hier haar segundo ano afwerken. Net zoals iedereen van mijn familie toffe beesten zijn, is ook Aline een enorm sjiek meistje! Nog iemand waarvan ik binnen 4 dikke maanden afscheid zal moeten nemen … maar hier denken we zo weinig mogelijk aan!

Mijn allerliefste knollies, ik zal het hierbij laten! Jullie horen nog van me!

Beijos!
Jolien

overval

2008-02-17T23:10:00.004+01:00

Zaterdagnamiddag, 16u30, ik keerde op mijn gemakken terug van het centrum. “Waarom niet langs het viaduct naar huis terug wandelen?”, dacht ik zo bij mezelf. Zo gezegd zo gedaan, ik nam de weg langs het viaduct, wat ik mij achteraf ongelofelijk heb beklaagd.
Terwijl ik aan het wandelen was, hoorde ik dat er achter mij nog iemand had besloten die weg te nemen. Ik keek om en zag dat het een man was, ongeveer 27 jaar, aan het wandelen naast zijn fiets. ( ‘t Was een beetje bergop dus op het eerste zicht niets abnormaals)
Bon, Jolien stapte rustig verder, tot dienen uil ineens voor me stond & behoorlijk boos keek naar mij. “geef je handtas af”, zei hij. En hij begon te trekken aan mijn eastpakzakje dat ik over mijn schouder droeg. Natuurlijk liet ik mij niet zomaar doen en begon tegen te strubbelen. Maar hij begon zodanig hard te trekken aan mn sjakos dat het begon pijn te doen, dus deed ik hem af. MAAR ik gaf nog niet volledig over, neen hoor, ik had mijn sjakos nog half in mijn handen! Helaas had de snodaard net iets meer kracht dan ik en moest ik uiteindelijk mn sjakos loslaten. En weg was hij, op zijne velo, mét mijn zaksje.
Toen kwam er een man aanspurten om mij te helpen, maar ‘t was al te laat, mijn eastpakzaksje & dn stier was foetsjie.
Het mocht niet zijn … maar ik heb hem toch in ieder geval enkele motten kunnen verkopen. Wel heb ik geluk gehad, want later zag de man die mij geholpen heeft een mes op de grond liggen. Dus de kans was groot dat dit zijn mes was.
Soit, ik ben mijn gsm, mijn voorlopig pasport en zo’n 20 reais kwijt. Het zou een veel grote ramp geweest zijn moest bijvoorbeeld mijn bankkaart in mijn zakje hebben gezeten.
Hm, ik denk niet dat ik nog alleen de weg langs het viaduct zal nemen in de toekomst & heb nu zelf mogen ondervinden dat er inderdaad plaasten zijn waar je best wegblijft als je alleen bent.
Wees nou niet ongerust beste vrienden&familie, ik ben volledig inorde!
Tot de volgende!!
Beijo
Jolien

Mijn zomervakantie (december-januari) in Brasil

2008-02-11T18:31:00.000+01:00

24 december, kerstavond in Campina Grande

Met enige vertraging, want als de brazilianen zich moeten opmaken kan dit wat tijd in beslag nemen, vertrokken we met heel de familie naar het huis van mijn oma (de mama van mijn mama) Daar werd kerstavond ingezet met een BBQ’tje. Het rook allemaal zeer lekker, maar het vlees was niet te vreten, toch niet voor een belgische meid dat de belgische uitgebreide BBQ’s met worstjes, scampies, kippebilletjes, patatjes op het vuur... gewend is. Gelukkig had mamalief enkele lekkernijen uit het restaurant meegenomen & zo kon ik mijn maagje al voor de helft vullen. Ze hadden mij immers verteld dat dit nogmaar dn aperitief was. Na een paar uurtjes verlieten we het huis van mijn oma en reden richting het huis van mijn andere oma (de mama van mijn papa) Daar zat iedereen al ferm in dn drank & werd ik uiteraard uitgenodigd om hen te vergezellen. Hihi, ik zei geen neen! Op tafel stond er dus inderdaad nog meer voedsel te blinken. Waaronder 1 grote kalkoen. Hier is de traditie om op stipt 12 u (wanneer kinneke Jezus geboren werd) een grote kring te vormen, samen te bidden & daarna de pakjes te openen. Ik kreeg veel oorbelletjes en kettingkjes,
wat ik allemaal stief wel apprecieerde! Na het pakjesmoment werd de kalkoen aangesneden en kon iedereen aanschuiven en genieten van een stukje kalkoen, met wat opgemaakte patattesalade en meer van dat lekkers. Toen ging iedereen naar huis, de één al wat meer aangeschoten dan de ander en werd er geslapen, lang geslapen ...

25 december, kerstdag in Campina grande + verjaardag papalief

Iedereen was nog steeds een beetje mottig van de avond voordien dus kerstdag hier kan je een beetje vergelijken met een luie zondagnamiddag in België. Rond de middag reden mijn familie en ik terug naar het huis van mijn oma (mama van mn papa) om daar te lunchen en de verjaardag van mijn papa te vieren. Mijn papa zat alweer ferm in dn drank samen met zijn broers, maar gelukkig mochten de uitgetelde Denis&ik vroeger naar huis keren om thuis wat op ons gemakken een filmpje te bekijken. ’s Avonds kropen we allemaal vroeg onder de veren en konden we dromen over onze vakantie in Joao pessoa die steeds dichterbij kwam ...

29 december, vertrek naar joao pessoa

Ik heb in mijn vorige blogtekst verteld dat mijn mama heel de maand januari een appartementje had gehuurd in Joao Pessoa. Wel, zaterdag, de 29stn, was het eindelijk zover! We vertrokken met zn allen (Denis, Elson, mijn mamaatje, papaatje en ik) richting Joao Pessoa. En wat Denis en ik de eerste nacht al meteen vaststelden was dat we ongelofelijk veel muggen zouden trotseren deze zomervakantie en dat we genoeg zouden gezweet hebben om samen het ploeterbadje van de Valkaart te vullen!

31 december – 1 januari, oudejaarsavond – Nieuwjaar

’t Is toch eens iets anders eh, de overgang van oud naar nieuw in je zomerkleren vieren. Wat ik natuurlijk niet wist was dat iedereen in het wit moest gekleed zijn. Dus je kan je al voorstellen dat ik een klein beetje opviel met mijn niet-witte outfit. Wit is het kleur van de vrede, vertelden ze me later, en vandaar dat iedereen gekleed was in die kleur.
We hebben dn overgang gevierd met heel de familie samen in het appartementje van mijn nonkel in Joao pessoa, want vanop hun balkon kon je het vuurwerk aanschouwen die ze afstaken op het strand. Twas echt een fantastische avond-nacht!

Joao Pessoa

Heel kort samengevat : zon, zee, strand, véééél feestjes (met alles wat erbij hoort natuurlijk), plezier, ... Een heerlijke vakantie!

18 januari, aankomst van mijn allerliefste honnepon Bastiaan

Wees gerust beste lezers, hierover krijgen jullie heel binnenkort meer te horen!!
Oja, en voor ik het vergeet, ik was heel erg blij met het filmpje dat jullie hebben gemaakt! Stief wel merci eh, ook voor de handdoek :D !!!!

Tot later mijn scheetjes!
Jolien xxx

Natal e Ano Novo!

2007-12-16T15:00:00.000+01:00

Terwijl het bij jullie volop aan het winteren is, wordt het hier steeds warmer en warmer! De zomer is duidelijk van start gegaan, en zo ook de voorbereidingen voor Kerstmis en Nieuwjaar! Ik dacht dat Brugge de stad vroeg in ene kerstkleedje stak, maar Campina Grande heeft duidelijk het record verbroken! Reeds half november begonnen ze al met het versieren en nu is mijn stad omgetoverd in een heuse kerststad. ’t Is echt nie te doen! Overal waar je gaat en staat luiden kerstliedjes, staan kerstboompjes (weliswaar in plastiek), kerstmannen, kerstballen, kerststallen, kerstlichtjes. Alles is gewoon versierd, gaande van het shoppingcentre tot het tankstation Texaco! Ik ga mijn best doen om hier een paar foto’s van te nemen zodanig dat jullie ook kunnen meegenieten van de Natalsfeer in Campina!
Wat staat er nou op het programma voor de feestdagen? Wel, op kerstmis is mijn papa hier jarig (hihi, er zijn der nog!) en zullen we doorbrengen samen met de familie hier in Campina. Nieuwjaar echter, zal deze scheet doorbrengen in Joao Pessoa! Mijn ouders hebben daar een appartementje gehuurd voor een maand, dus dat wordt feest!!

Ik weet niet of ik het jullie al heb verteld, maar op dit moment zit Rodrigo, mijn afs-counselar in Cambridge. Hij zal daar gedurende 12 weken verblijven en een cursus engels volgen. En tijdens zijn verblijf, ginds aan de andere kant van de wereld, zal hij een weekend naar België afzakken om mijn ouders&zusje te bezoeken! Het is al allemaal geregeld en gedaan, 11-12 en 13 januari is België er voor eventjes een Braziliaan rijker bij! ’t Is maar dajet weet éh gow!

O ja, en gisteren had mijn comité een kerstmaaltijd georganiseerd voor al de families die een AFS-student(e) in huis hadden en ook voor de families waarvan binnenkort iemand naar het buitenland vertrekt. Ze hadden ons gevraagd om een typisch gerechtje klaar te maken van jouw land. Ik dacht van owkey, laten we WAFELS bakken! Om er toch zeker van te zijn dat ze op de dag zelf zouden slagen, had ik de dag voordien een proefbak gedaan. Nu, mijn wafeltjes zagen er niet uit, maar smaakten wel. Gisteren was het dus “voor echt”, en ik weet nie wat er scheelde (misschien door de stress om mislukte wafels als resultaat te krijgen) maar geen enkele wafel slaagde!! Mijn mama zei dat het dit keer aan mijn deeg lag. Bij de proefbak heb ik de schuld op het wafelijzer gestoken :D Nou ja, gelukkig was ik niet de enige die met lege handen arriveerde. Niels, onze Germanboy, had niet eens de moeite gedaan om iets te maken! Ik heb tenminste geprobeerd, hihi. En zowel Denis als mijn mama konden bevestigen dat ik eergisteren er in geslaagd ben om “bijna-belgische wafels” klaar te maken! Ze vonden ze in ieder geval enorm lekker, want ze waren meteen op!

Até mais!!!
Beijo,
Jolien

En voor ik het vergeet: Feliz natal para todos e um ótimo ano novo!!

Festa de formatura de Denis.

2007-12-16T14:56:00.000+01:00

Op dit moment, mijn liefste kerststalletjes, wordt er zwaar gestudeerd hier in huis! Denis, mijn jongste broer, zit namelijk volop in zijn eindexamens van het middelbaar. (wordt hier “vestibular” genoemd) Dus vanaf vandaag (zondag 16 december), allemaal een kerstkaarsje branden voor mijn kanjer Denis! Hihi, ik denk wel dat ik meer stress heb in zijn plaats dan hijzelf. Hij blijft er verdacht rustig bij. In ieder geval, ik voel aan al mijn muggenbeten op mijn benen (jep, muggenattack gehad deze week) dat hij zal slagen!
Ook Elson heeft de laatste paar weken voor de zomervakantie veel proefwerken. In de voormiddag heeft hij les, in de namiddag doet hij zijn middagdutje tot 16-17u & stel dat hij een proefwerk heeft de volgende dag, wel dan wordt mijn stulpje een verzamelpunt van allemaal student-vrienden van Elson en studeren ze samen heel de nacht door om dan zonder te slapen ’s morgens de test te maken! Jaja, het leven van ne student kan hard zijn, nietwaar? Ik vermoed dat jullie, beste vriendjes&vriendinnetjes, hierover kunnen meespreken!
MAAR, 21 december zijn ze er voor een dikke maand en e half van af! De langverwachte zomervakantie kan dan ook voor hen beginnen! Ik zal eerlijk gezegd ook content zijn als iedereen vakantie heeft, want voor de moment valt er hier niet veel te beleven in Campina Grande...
Ik heb het reeds vermeld in het begin, den Denis is dus bijna “middelbaar-af”. Bij deze kunnen julie al een beetje raden wat de titel van mijn blogtekstje betekent! Inderdaad, ook in Brasil kan elke laatstejaar student uitkijken naar zijn proclamatie! En dit jaar had ik het geluk om Denis zijn “festa de formatura” mee te maken. Het was INDRUKWEKKEND! Echtwaar, allemaal piekfijn opgesmukte mensen (ook Jolientje onderging een metamorfose), een prachtig versierde zaal, ambiance alom, lekker eten heel de avond door, goeien drank die je wel zelf moest meenemen,... Vergeleken met mijn eerder formele proclamatie was Denis zijn festa de formatura stukken meer geslaagd! ’t Was echt een FESTA, want er werd gedanst & gedronken tot in de vroege uurtjes! Het enige vreemde is dat de proclamatie hier voor de eindexamens worden georganiseerd. Bon ja, onzen Denis is ne intelligente knaap, hij slaagt in zijn vestibular!

Gegroet,
Jolleman xx

Papie, algumas problemas lá? (zie artikel)

2007-11-07T23:01:00.000+01:00

(dia 6 de novembro , 2007)

Crise política

Bélgica está há 148 dias sem governo.

Bélgica (AF) - A crise política na Bélgica bateu hoje um recorde histórico depois de 148 dias sem governo desde as eleições legislativas de junho devido à falta de acordo entre os partidos flamengos e valões.
Ontem, o encarregado de formar o novo Governo, o democratacristão flamengo Yves Leterme, comunicou ao rei os avanços nas negociações, que entram em uma semana crucial devido ao ultimato dos flamengos para estabelecer até quarta-feira "um princípio de solução" para os temas relativos à futura estrutura do Estado.

Hihi, de vertaling laat ik aan jullie over scheetjes!!

Tchau!
Jolien xx

Porto de Galinhas, Fortaleza e joão pessoa!

2007-11-06T19:01:00.000+01:00

Eerst en vooral, liefste snollies, mijn excuses dat ik jullie zo lang heb laten wachten op een nieuw tekstje, maar hier komt ie!
Begin oktober ben ik samen met mijn broer Elson en zijn vriendjes naar Porto de Galinhas geweest. Het was tof, maar nou niet om te zeggen waaauuw. De reden hiervoor was dat mijn broer e amigos behoorlijk veel verstand hebben van pintjes & andere alcoholische dranken drinken. Hiermee bedoel ik dan dat ze begonnen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, zonder op houden. Jolien lust ook wel eens een biertje (hoewel ik zoooooooo hard de belgische pintjes mis mo soit) maar toch niet de ganse dag door! Gevolg was dus dat ik zelfs op 1 namiddag mn teergeliefde brother mocht begeleiden naar de hotelkamer, want de arme jongen kon niet meer op zijn benen staan .. Gelukkig kwam Nara, mijn zus, de volgende dag en bleef ze tot het einde van onze reis! Met Nara erbij was het echt de max, toen heb ik mij pas geamuseerd! Lekker relaxen op het strand ( waardoor mijn schouders enorm verbrand waren, ookal gebruikte ik constant zonnecrème), een duikje nemen in het zwembad van onze pousada, een ijsje gaan eten ‘s avonds, ..
De terugreis echter was iets minder interessant. Elson, Nara en ik moesten de hele busrit (2 uur
lang) van Porto de Galinhas naar Recife rechtstaan met al onze bagage, terwijl er maar steeds meer mensen op de bus werden toegelaten en iedereen op elkaar stond geplakt. Man, je kan je wel voorstellen dat Elson en ik, eenmaal toegekomen in Recife, het niet meer zagen zitten om nog eens een bus te nemen naar Campina Grande van drie uur. Gelukkig werkt Nara nu in Recife & woont ze bij haar nonkel en tante dus konden we daar een nachtje blijven slapen om zo de volgende dag de bus naar Campina te nemen. (hihi, twas een bus met airco & goede zetels!) Bij deze het Porto de Galinhas verhaal!
Nu Fortaleza! Twee weken geleden hadden we een AFS-weekend met al de AFS-ers uit heel het Noord-oosten. Dat wil zeggen, met de AFS-ers van Fortaleza zelf, van Natal, Recife, João Pessoa, Mossoró en Campina Grande. Jammer voor de ‘Campinezen’ (Nina, Niels, Hin en ik dus), maar het weekend vond plaats in Fortaleza. Dus wij mochten een busrit ondernemen van zo’n dikke 12 uur! We wisten dat we ‘s nachts gingen reizen, maar wat we in het begin niet wisten, was dat ook ‘s nachts de aircondition geweldig zijn best doet om de bus koel te houden! Mo koud dat het was! Mn neus en voeten waren aan het bevriezen, niet te doen. Dus bij de eerste busstop haalde ik mijn allerbeste portugees boven ( beste vrienden, ik maak vorderingen hoor, hoewel de werkwoorden mij blijven irriteren, haha) & vroeg ik de buschauffeur of we onze lakens uit onze koffers mochten halen. En toen konden de Campinezen vredig hun oogjes sluiten en een reis maken naar dromenland!
‘s Morgens kwamen we dus aan in Fortaleza & vulden we (= 2 afs-meiden van João Pessoa en de Campinezen) eerst onze buikjes met een stevig ontbijt! ( In een self-service restaurant, dus met alles erop en eraan!) Na het ontbijt gingen we naar het huisje van de grootmama van 1 van de AFS-vrijwilligers van Fortaleza om onze bagage daar voorlopig te plaatsen en een douche te nemen. Door het feit dat we pas ‘s avonds naar het huis gingen waar het weekend zou plaatsvinden, brachten we onze voormiddag door aan het strand en onze namiddag in het shoppingcentre van Fortaleza. ( Vergeleken met Fortaleza is het shoppingcentre van Campina dus 'nada' eh!)
‘s Avonds richting het AFS-huis! Iedereen natuurlijk heel benieuwd of er niemand zou bij zijn die dezelfde taal spreekt. Maar helaas ben ik de enige Belg hier in het Noord-oosten & bleef het dus enkel bij portugees.
Je kon wel merken dat bijvoorbeeld de mensen van Fortaleza een heel ander accent hebben dan ons en soms was het best wel moeilijk om die mannen te verstaan! De eerste avond verliep rustig. Iedereen zocht een plekje om te slapen, we kregen de regels van het huis te horen en maakten wat kennis met de rest (er waren mensen van Thailand, Finland, Duitsland, Turkije, Zweden, Noorwegen, USA, Nieuw-Zeeland, ..) Vermoeid van de reis en van heel de dag rond te tsjolen op het strand en in het shoppingcentre zochten we ons bed op, want de volgende morgen moesten we er alweer vroeg uit. Dag 2 bestond uit een hele dag activiteitjes zoals met heel de groep praten over je ervaringen, zowel de positieve als negatieve, praten over school, over de verschillen, enz. Klinkt saai, maar was best wel geestig & interessant! Op dag 3 gingen we in de voormiddag naar de strand. En niet zomaar een strand. Het was namelijk het strand van BeachPark ( een supergroot waterpretpark in Fortaleza!) En in de namiddag was het alweer tijd om huiswaarts te keren. De Campinezen en de mensen van João Pessoa hadden hun bus pas ‘s avonds, dus gingen we met zn allen een filmpje gaan bekijken in de cinema van het shoppingcentre. De cinemazaal was indrukwekkend, de film was een ramp, mabon, we hebben toch leute gemaakt! Einde story-Fortaleza.
E agora queridos, meu viagem para João Pessoa com minha Tia Sonia! Kheb hier niet veel woorden voor nodig, het was gewoon FANTASTISCH! Mn tante is een dame van 56 jaar maar ze heeft de energie van een pittige twintigeren! In het begin was ik een beetje benauwd om met haar mee te gaan, want ik wist niet hoe het ging zijn eh. Ging ze gewoon naar João Pessoa om aan het strand te liggen en niets te doen of is ze eerder het type die de mooie plekjes van João Pessoa opzoekt & bereid is om haar nichtje die ook te tonen! ‘t Was dus het tweede eh mensen. Nu heb ik eindelijk João Pessoa es gezien snapje! Kheb chance, want mn tante heeft een appartementje in João pessoa en spendeert heel geregeld haar weekends daar, dus ik zal veel kans hebben om haar te vergezellen! En we komen massas goed overeen dus nog meer chance! Woehoew!

Heel kort iets over school. Alles verloopt prima daar! Het vestibular is in aantocht dus mn vrienden op school moeten heel wat studeren nu, maar ook de maand december is in aantocht en dit betekent grote vakantie!
Hihi, en ook mn broer Denis heeft vestibular binnenkort. Voor hem is het extra belangrijk want hij zit in het derde jaar en studeert dus hopelijk af eind december! Studeren voor hem is eerder rondlopen in huis van de ene zetel naar de andere, veel zuchten en hopen dat hij een beetje geluk zal hebben met de vragen :D
Oja, en zijn proclamatie is reeds volgende week! Dat wordt fuuuun!

Als er mij nog iets te binnenschiet, laat ik het jullie weten (:
Ja gadimme en wat gaat de tijd snel hier in het superwarme Campina ( en dan is het nog niet eens zomer!!) Reeds 3 maanden gepasseerd, snifsnif ..

Een dikke zoen voor mijn lieverds!!
Jolien

Meu deus, dois meses já!

2007-10-05T15:30:00.000+02:00

Bom día beste Belgiërs!
Gisteren in de dansles kreeg ik het goede nieuws te horen dat we voortaan gratis de lessen mogen volgen. Wat is het fijn om een buitenlander te zijn! En ik moet zeggen, Nina&ik maken vorderingen! We zijn niet meer de klungels als in het begin! En normaalgezien ( dit woord moet je benadrukken ) zal ik vanaf november terug kunnen beginnen zwemmen. Arthur, ne maat van mij, zwemt ook en heeft een goed woordje gedaan voor mij. Dus voor een prijsje (iedere maand 45 reais, wat overeenkomt met zo'n 18 euro)zal ik 2 dagen in de week mijn "talenten" kunnen showen & training kunnen volgen in een openluchtzwembad van Campina.
Op school verloopt alles zeer zeer vlotjes. Ik heb zelfs voor het eerst de stress gevoeld om een taakje binnen het lesuur af te werken. Meester methylpentaan dicteerde ons enkele chemische namen en wij moesten de brutoformule trachten te vinden. Man, toen heb ik pas echt ondervonden hoe ver mijn chemie zit en hoe slecht ik ben in dit vak! Anyway, twas best wel eki leuk om (weliswaar samen met mijn vrienden) onze brains te laten werken en het taakje zo goed mogelijk proberen op te lossen. Nu is het wachten op de punten, spannend!
Wat ook niet onbelangerijk is om te vertellen aan jullie, is dat we in school naar een presentatie moesten kijken over “het gevaar in het verkeer”. De zaal waarin we zaten trok verdacht veel op het circeltheater van de frères! Kmoen zeggen, twas interessant, maar ik geloof dat veel mensen er zich niet veel van aantrekken, het verkeer is en blijft chaotisch in Campina. Dit heb ik al meermaals mogen ondervinden!
Nu, vorige week ben ik met Rodrigo naar de, ja u leest het goed, kerk geweest! Hij is lid van een soort jongerenvereniging en 1 maal per maand hebben ze een viering. Gelukkig was Nina ook mee, dus in plaats van heel de tijd te zitten kijken en luisteren naar overenthousiaste gelovigen die jezusliedjes zingen, hebben we ons buiten in het zonnetje geïnstalleerd en een ijsje gegeten (: Twas een warme dag die dag, hihi. Toen de zon weg was, zijn we toch maar een kijkje gaan nemen. Op een gegeven moment kreeg iedereen een ballon, een balpen en een klein papiertje. We moesten hierop schrijven waarom jouw familie zo belangrijk is voor je. Bon, Jolien wilde weer es grappig doen, dus schreef ze op het papiertje “viva Bélgica” Wat ik natuurlijk niet had gehoord, was dat we het papiertje moesten oprollen, in de ballon steken, de ballon opblazen en in de lucht laten circuleren zodanig dat na een minuut of 3 iemand anders je ballon kreeg en moest laten ontploffen! Nog straffer, een aantal mensen werden uitgepikt om het blaadje te gaan voorlezen op het podium. Maar wonder boven wonder moest de persoon met de slogan “viva Bélgica” op zijn blaadje, niet naar voor gaan. Ze hebben er wel es goed mee gelachen & voortaan zal ik eerst luisteren en dan handelen!
Een kort verhaaltje nu waarin je een typisch braziliaans kenmerk kan in terugvinden: vorige week vrijdag, Denis en ik zaten op ons gemak een filmpje te bekijken. Plots belt den Elson (het was toen ongeveer 10 uur 's avonds en de film was nog niet beëindigd) : “ ja, doe jullie mooie kleren aan, we moeten naar een verjaardagsfeest!” Het typische hieraan is dus dat de brazilianen altijd op de laatste stek iets laten weten en beslissingen nemen! In ieder geval, twas dik inorde het feestje. Lekker eten en gratis drank, daar zeg ik geen neen tegen!
Vorig weekend (tweekend van de 29sten als ik mij goed herinner) ben ik samen met Nina en Rodrigo naar João Pessoa geweest. We vertrokken hier rond 15u en gelukkig waren we net op tijd om de zonsondergang te gaan bezichten! Ja vint, zo’n zonsondergang vind je in België niet hoor! Iedere avond zijn er 2 muzikanten ( een saxofoonspeler en een violist) die beginnen te spelen van zodra de zon begint onder te gaan en hun muziek stopt net op de moment dat de zon helemaal onder is! Kiek, twas echt prachtig! De foto’s volgen nog! Na een goeie pizza in de pizzahut ( ik heb tussen haakjes na 2 maanden eens iets pikants kunnen eten. Peper gebruiken ze hier zelden of nooit! ) zijn we naar een concert gaan kijken van een zekere “Nando Reis” Braziliaanse rockmuziek is niet mis, jammer dat de zanger eruitzag als iemand die jarenlang in de jungle heeft geleefd. Soit, na het gefeest reden we terug naar het strand om, jazeker, de zonsOPGANG te bekijken. Ook altijd eki tof gow! Hoewel het behoorlijk koud en winderig was zo rond 5 uur in de morgen! Na een paar uurtjes rust in Rodrigo zijn beachhouse gingen we uiteindelijk naar het strand en konden daar rustig genieten, terug op onze positieven komen om dan ‘s avonds te gaan dinneren in een restaurant met typisch braziliaanse gerechtjes & uiteraard erna een ijsje te gaan eten! Kmoen zeggen, dit ijsje heeft mij nog nooit zo goed gesmaakt als toen!
Nog een weetje. Sinds 2 jaar zijn ze hier aan het werken aan een viaduct om de ochtend-en avondspits in het centrum van Campina vlotter te laten verlopen. Wel eergisteren was het eindelijk de opening van dat spel! Hihi, in het nieuws van Paraíba zeiden ze dat ze er slechts 2 maanden aan hebben gewerkt mabon. Jammergenoeg mochten we het spektakel niet van dichtbij gaan bekijken, want het scheen er vol te zitten van de dieven( wat inderdaad waar was als ik de volgende dag enkele verhalen hoorde) maar ik kon vanop mijn balkon naar het vuurwerk kijken, en dat was muito bonita! Om het nog eens te hebben over hoe gevaarlijk Brasil wel niet is, lees wat nu komt! Dana, een goede vriendin van mij, was vorig weekend op weekend met haar uitwisselingsproject. Er was een bus met de mensen die van het zuiden kwamen, en een bus van de mensen die van het noordoosten kwamen ( waar zij dus opzat) Op een gegeven moment moest de bus van zuiden stoppen om bij te tanken. En vanaf dat moment moeten ze blijkbaar gevolgd geweest zijn door een bende onvriendelijke stoeiers. Want, toen de bus stopte om iedereen de gelegenheid te geven om foto’s te nemen, kwamen ineens allemaal gemaskerde mannen met wapens op hen afgestormd en werden ze verplicht om alles af te geven ( met alles bedoel ik dus kleren, antibiotica, camera’s, geld, bankkaarten, mobieltjes, juwelen, zelfs een aantal trouwringen zijn afgepakt!) Stel je voor zeg.. Gelukkig is er niemand gewond geraakt en zijn de boeven op de vlucht geslaan mét hun buit. Iedereen is er met de schrik van afgekomen, maar zoiets zou ik toch liever niet meemaken! Ik wil jullie hiermee niet ongerust maken eh zoeties, maar nu pas besef ik echt dat Brasil een aantal gevaarlijke schepsels heeft leven in haar land!
Om af te sluiten nog iets grappigs. We hebben thuis een nieuwe meid, en mijn mama klaagt iedere morgen tegen mij dat ze te lui is, dat ze de afwas van de avond voordien niet doet, dat onze badkamers vuil zijn, dat ze de frigo niet uitkuist, dat ze het eten niet in potjes doet waardoor het sneller bederft .. En dan wanneer ze Fatima ( naam van onze meid ) ziet, doet ze alsof er niets aan de hand is, massas grappig, maar toch een beetje schijnheilig, thaha! Kosten niemè als ik haar bezig hoorde :D In ieder geval, ik zijn content van onze nieuwe meid .
Ik denk dat ik nu zowat alles heb verteld aan jullie! Aja, volgende week heb ik een verlengd weekend, en ga ik samen met mijn brother Elson en mijn neef naar Porto de Galinhas (= haven van de kippen) Het schijnt prachtige stranden ( en uiteraard fantastische feestjes) te hebben! Dit wordt dolle pret!! Ik kijk er al naar uit!

Tchau meus amigos e minhas amigas!!
Beijão
Jolien

vervolg hondenverhaal

2007-09-13T14:02:00.000+02:00

Jammer maar helaas, we hebben het beestje moeten weggeven aan een vriendin van mn mama. Het was onmogelijk om het hier bij ons thuis te houden .. Het is beter voor het hondje dat het een tuin heeft om in te ravotten enzo, wat we hier niet hebben. Ik denk dat we de juiste beslissing genomen hebben & ze is zeker in goede handen nu :D

Praia

2007-09-13T02:37:00.000+02:00

Hier een nieuw berichtje voor mijn lieve sloebies!
Maandag 3 september werd de hele klas opeens opgeschrikt door de luidsprekers. Dit keer was het een zware damesstem die door de micro aan het leuteren was. Plots stonden al mijn klasgenoten recht en trokken ook mij uit mijn niet zo comfortabel schoolzitje & begonnen uit volle borst mee te zingen met de lyrics van het Braziliaanse volkslied. Het grappige hieraan was dat iedereen zich moest omdraaien, hun hand op hun borst moest leggen en met hun wezen naar de muur achteraan in de klas moest kijken ( te vergelijken met de Braziliaanse voetballers die voor de match het volkslied trachten mee te zingen!) Ik had natuurlijk geen enkel idee wat er aan het gebeuren was. Dus al lachend keek ik toe hoe ze hun zangtalenten showden! Nu, na het gezang ( ik vind trouwens het braziliaans volkslied niet mis) en na het geklap van iedereen gingen we terug braafjes gaan zitten. Uiteraard was ik enorm curieus wat de reden was voor dit intermezzo. En na de uitleg van mijn buurmannen Felipe & Arthur werd mij alles duidelijk. 7 september was het namelijk de dag van de onafhankelijkheid van Brasil. De zware damesstem was de stem van onze leerkracht geschiedenis van Paraiba (mijn provincie) en iedereen moest hun body draaien naar de muur omdat ergens buiten in die richting de vlag van Brazilië werd opgehesen! Bon, khad chance dak mijn volkslied niet moest naar voor brengen, tzoe schone zien pijzek, want ookal heb ik ooit de lyrics gekend, tot op vandaag kan ik enkel nog het refreintje “zingen”.
Dinsdag 4 september, hetzelfde fenomeen! Maar nu trachtte mijn leerkracht een stofe voor te zingen door de micro’s, mo joenges toch, ik kosten nieme :D twas echt massas grappig om te horen! En dit bleef zich herhalen tot en met de donderdag, want olé olé, wegens de dag van de onafhankelijkheid hadden we de vrijdag geen school!
In België behoorde aardrijkskunde tot 1 van mijn favoriete vakken, hier is dit zeker en vast niet het geval. De grootste redenen hiervoor zijn: 1. De leerkracht kan mij niet zien, noch rieken. Soms is het zo dat ik mij gewoon vaneerste keer moet verplaatsen wanneer ze de klas binnenstapt, en dat met haar verschrikkelijke schoenen die zeker 2 maten te klein zijn, haar tenen puilen er namelijk een heel stuk uit. 2. Zoals ik reeds eerder heb vermeld blijft ze mij maar vragen stellen over procenten van dit en dat in België! Mijn antwoord is dan telkens : “ sei não!” Ze verschoot wel hoor als ik dit voor het eerst zei! Om haar een beetje te jennen heb ik haar dan ook eens een vraagje gesteld. Je moest mn klas gezien hebben als ik mijn vinger opstak en mijn vraag begon te stellen! Ze waren trots hoor op mij. En onze queen Elisabeth gaf mij een lange uitleg, al ben ik niet zeker of haar antwoord de waarheid is, thihi. Nou ja, ik overleef het wel, ik moet maar 1 uurtje per week op mn tanden bijten!
De volgende dag, woensdag 5 september dus, werd mijn eerte lesuur ingezet met een uurtje godsdienst. Normaalgezien is dat nog een toffe les, maar van deze keer moesten we naar de kerk in school. Nu, twas ideaal om volledig wakker te komen na mijn tochwel korte nachtrust .. Chance dak een beetje vanachter zat! Maaaar beste belgiërs, genoeg over school nu, zie dat het saai begint te worden voor jullie!
Aangezien het een verlengd weekend was vorige week, ging ik met mijn familie naar João Pessoa. We hadden de avond voordien allemaal een gebedje gemaakt in ons bed om alstublieft geen regen te hebben daar, maar helaas, op vrijdag regende het heel de dag pijpenstelen. Dan maar een namiddagje doorbrengen in het plaatselijk shoppingcentre & ons trachten binnen te amuseren met een spel kaarten! ‘s Avonds was het uiteraard vette party! Voor mijn neef Henrique was het een iets te vette party, want door het feit dat hij iets teveel pintjes had gedronken, was hij gevallen. Gevolg: een dikke kap in zijn hand! Uit bezorgdheid volgde ik hem naar de mannenwc’s en dat doe ik NOOIT meer. De volgende dag klapten ze dr nog dat er een MEISJE in de JONGENStoiletten was binnengeweest. Kgaan nog eki mn goed hart tonen zeg!
Gelukkig waren de weergoden ons de zaterdag wel gunstig gezind & kwam de zon af en toe tevoorschijn! Voor het eerst heb ik kunnen zwemmen en proeven van het zoute, warme zeewater! Het proeven was niet zo aangenaam, het zwemmen daarentegen was vreet geestig!! Die avond heb ik een typisch Braziliaans gerecht gegeten, “tapioca”. Nu, ik was er zot van, mijn maag&darmen iets minder ..
Ik ben danslessen beginnen volgen! Ik MOET gewoon leren Forró dansen, want dit is een typisch noordoosten dans en iedereen weet hoe het moet, behalve de buitenlanders! Nina en ik hebben al 2 lessen van telkens 1 uurtje achter de rug, en ik zou jullie nu willen mededelen:” het begint te lukken” maar neen, ik zal nog veel moeten oefenen vooraleer ik een forró-specialiste ben!
Oja, en in verband met mijn portugees, ik begin stilaan vorderingen te maken! Ik moet mijn 2 broers er wel iedere keer op wijzen dat ze vanaf nu GEEN engels meer mogen praten met mij. En hoewel ik nog niet genoeg woordjes en werkwoorden ken, ik kan mij toch al een beetje uitdrukken!
Om af te sluiten zal ik Hanne (yeeees darling, jij!) eens stief stief jaloers maken. In het naar huis rijden deze middag zagen we een arm puppy’tje ronddolen in Rua Estelita Cruz. Natuurlijk kon ik dit schattig beestje niet zomaar op straat laten. Dus namen Denis en ik ‘t arme schaap mee naar ons stulpje om hem een beetje op krachten te laten komen. Deze namiddag zijn we dan naar een dierenarts gereden en die vertelde ons dat ze dringend wat verzorging nodig heeft (ontwormen en al die dingen), wat ons zo’n 50 reais zou kosten. We besloten dan maar om het naar een asiel te brengen waar hopelijk iemand het beestje zou adopteren, anders doden ze het gewoon. We reden naar het asiel, maar de dokter was niet aanwezig. We moesten dus wachten tot morgen om ons gevonden puppy’tje te laten “keuren”. Nu, we besloten het puppy’tje 1 nacht te laten slapen bij ons thuis. ( je moet weten, mamie en papie waren heel de namiddag niet thuis, dus zij wisten nog van niets) Toen ik terug thuiskwam van de portugese lessen wisten Denis en Elson mij het goede nieuws te melden dat mijn mama zot was van het beestje en dat we het gaan houden! Dus morgen gaan we naar de dierenarts om het te laten verzorgen en zo is Frosty tijdelijk vervangen! Hopelijk overleeft het 1 nachtje buiten in een schoendoos met wat oude lakens in! Ik meld jullie later het vervolg wel! Allen duimen voor het beestje dat nog steeds geen naam heeft!

Tchau vocês!!!
Jolien xxxx

parabéns

2007-08-31T01:06:00.000+02:00

Ik ben bijna één maandje in Brasil & terbinst ook één jaartje ouder en ik moet zeggen, het bevalt me stief wel! Zowel op school als thuis verloopt alles vlotjes.
Vorige week dinsdag ben ik samen met Nina om mijn Braziliaans pasport geweest. Na een hele namiddag wachten in een bureautje waar de airco goed aan het blazen was, kregen we uiteindelijk ons voorlopig pasport. Ons definitief pasport krijgen we pas na een half jaar, dan kan ik mezelf een echte latina-girl noemen. (Alhoewel, hun klederdracht en schoenenkeuze beaam ik niet zo. Dus Jolien zal een 90% latina-meid zijn als ze in het bezit is van haar pasport!)
Op school, zoals ik al zei, begin ik azo mn draai te vinden. Mijn leerkracht van aardrijkskunde wil alles weten over hoe de economie draait in Europa. Man, ik heb daar geen flauw idee van! Dus heb ik mijn schoolvriendjes maar iets gezegd om der vanaf te zijn. Ik heb van horen zeggen dat zij ook voortdurend leugens in de klas zit te vertellen, dus nog ééntje erbij kan nooit geen kwaad!
Ofwel is ze het teweten gekomen van mijn “klein leugentje”, ofwel verdraagt ze mijn Belgisch snoetje niet, maar de volgende les die ik van haar kreeg moest ik mij verplaatsen! Ze kwam binnen in de klas, “tu” was haar intredewoord & ze wees naar de stoel in de hoek. Iedereen natuurlijk lachen met mij ( in de goede zin uiteraard), mabon, het tekort aan nachtrust was bij deze opgevuld!
Ik denk dat mijn medestudenten iets te weinig leren naar de goesting van de leerkrachten. Want iedere dag krijgen ze (en ook ik) te horen dat we te weinig studeren & dat we in plaats van uit te gaan in het weekend, beter met onze neus tussen de boeken zouden zitten. Best wel grappig, ik zit daar maar wat met mn vingers te draaien en mn vrienden te ambeteren met mn vragen over hoe je dit en dat in het portugees moet zeggen en zij krijgen op hun donder!
Waar ze ook goed in zijn is commentaar geven over de leerkrachten. Wat wij dus ook doen in België. En ze verschoten dat ook ik de gebreken en grappige kantjes van de leerkrachten heb ontdekt. Ik ben een vroege vogel, niet!
Tijdens de speeltijd rent iedereen meteen naar de snackbar waar je allerlei macdonalds brol kan naar binnen spelen. Ik houd het bij mijn Braziliaanse maçã (appel dus)
Vorig weekend moest Elson naar een trouw van de neef van zijn neef in Recife. Aangezien hij goed bevriend is met die kerel was hij wel uitgenodigd en mijn oudjes en broer&zus niet. Zelfs voor mij was er geen plaatsje voorbehouden, snif. ( Nee, geen snif, er is nog genoeg tijd om Recife te bezoeken!) De trouw was tijdens de zaterdagvoormiddag en de zaterdagnamiddag kreeg ik een telefoontje van mijn trouwe vriend Elson! Hij had net iets teveel champagne gedronken om nog deftig engels te kunnen praten.
Ik heb mijn zaterdagavond samen met Denis ( jongste broer) en Nina doorgebracht in Willy Haus, een tof cafeetje dicht bij mijn huis. Helaas moest Nina reeds om 10 u ( ja, u leest het goed!) thuis zijn. Tdoeme toch, haar familie heeft te strenge regels! Maar dan kwam Niels, the german boy! Tijdens zijn eerste dagen in Brazilië wilde hij terugkeren naar huis, maar nu hij de Braziliaanse mokkels en drankjes heeft ontdekt (hij heeft het net uitgemaakt met zijn liefje) is hij hier niet meer weg te krijgen!
Maandagmorgen was het niet mijn wekker die mij wakker maakte, maar de zwoele stem van mijn mainha hier. Als zij wakker is, moet heel het huis wakker zijn denk ik! ( hm, waar heb ik dat nog gehoord! Eh Mama!) In klas, dezelfde maandag, werd ik opeens opgeschrikt door de luidsprekers in mijn sala de aula. Het was een weesgegroetje, gebracht door een voor mij onbekende damestem. Damas, mijn school, is behoorlijk katholiek ja, maar dit stoort mij niet. Op maandag had ik ook mijn eerste portugese les! De meeste dingen die ik tijdens die les te horen kreeg, hadden mijn klassloebers mij al geleerd. Toch doe ik er goed aan die lessen te volgen. De grammatica trekt wel verdracht goed op die van het latijn!
Woensdag, de 29sten augustus, werd ik precies 18 jaar geleden op de wereld gezet door mijn teergeliefde mamie, in het bijzijn van onze John! Ik denk dat zeker de helft van de school “parabéns” heeft gezegd tegen mij! Arthur, ne toffe knol uit mn klas, had een stukje cake mee voor mij. ( zijn mama had het gemaakt) Twas zeer lekker, soort bananencake! Van mijn oudjes heb ik een pyjama gekregen & mn oudste broer had een briefje voor mij gemaakt met onze foto op! Kwaren "gepakt" door zijn tekstje. Van Rodrigo heb ik een tshirt gekregen met de kleuren van Brasil&uiteraard met de letters “Campina Grande” erop. Niels had een armbandje laten maken voor mij met mijn naam erop en aan de ene kant de vlag van belgië en aan de andere kant die van Brazilië. Nina haar cadeautje heeft enige vertraging opgelopen zei ze, thihi. Voor de rest heb ik vele beijos en knuffels gekregen. Twas eens iets anders eh, op de schoolbanken moeten zitten op mijn verjaardag, maar ik had er zeker geen last van. In de namiddag heb ik een duik genomen in Rodrigo zijn swimmingpool waarvan het water barkoud was en ‘s avonds zijn we pizza gaan eten. Veel pizza gaan eten. 12 Reais en je mag blijven eten tot je helemaal vol zit. Ze serveerden zelfs pizza met (etje) CHOCOLADE op. Dit was niet echt mijn ding.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor de vele felicitaties op mijn blog, de mailtjes en kaartjes , de sms’jes die ik heb ontvangen!
Voila, bij deze heb ik mijn schade ingehaald en kunnen jullie alweer eens meegenieten van mijn leven hier in Brazilië!
Beijos!!!!!!!

Nog enkele weetjes:
* Er is sinds vorige week een meisje van Buffalo, New York toegekomen in Campina!
* Volgend weekend is een verlengd weekend en ga ik naar João Pessoa, hopelijk regent het dit keer niet.
* De directrice van Damas heeft mij een verjaardagskaartje gegeven. Alleen jammer dat ze mijn naam verkeerd heeft gespeld (:
* De spaanse lessen die ik krijg op school zijn behoorlijk verwarrend! Laten we eerst het portugees onder de knie krijgen ..

Leve Campina

2007-08-19T20:27:00.000+02:00

Hoi zoetescheetjes,
Er is alweer een weekje gepasseerd, zodus kan ik jullie nog eens laten meegenieten van mijn ‘avonturen’ in Campina. Vorige week zondag (de 12den) was het hier vadertjesdag. Ik had mijn papaatje een kaartje gekocht en hij was er zeer tevreden mee! Het was enorm druk int restaurant dienen dag, dus ik moest wat meehelpen in de keuken. Hihi, ik mocht de afwas doen! Zondagnamiddag had AFS een picknick georganiseerd in een park in Campina (Parque da Criança = park van de kindjes ofzoiets) Dit was uiteraard heel gezellig. Ik heb wat kunnen praten met een afs-vrijwilligster die een paar jaar geleden haar AFS-jaar in België heeft gedaan. Aan haar accent kon ik al snel afleiden dat ze in Antwerpen heeft gewoond, kweetnie oe grappig :D Ik heb mijn best gedaan om mijn westvlaams accent zoveel mogelijk achterwege te laten. Maar we verstonden mekaar en twas eki tof om nederlands te praten! Dit park zal dit jaar mijn zonnebank worden, Nina&ik zullen daar naar hartelust van de zon kunnen genieten. Helaas zal dit niet voor augustus zijn, want het regent hier vrij regelmatig momenteel.
Maandag schooldag, dus weer vroeg uit de veren. Maar we hadden chance. De leerkracht die trigonometria gaf, was ziek! Met als gevolg dat we 2 uurtjes vrij waren! 2 meisjes van mn school wilden van mij wat meer uitleg krijgen ivm afs. Ik heb dit met plezier gegeven. Hun voorkeur gaat naar Duitsland, maar ik heb hen aangeraden om België ook op hun lijstje aan te kruisen (: Maandagnamiddag hebben Elson&ik een filmpje bekeken: “the life of David Gale” Een aanraden jongens, echtwaar! Hierdoor waren we wel een kwartiertje te laat in de engelse les, mabon, we hadden een goed excuus.
Woensdag en donderdag heb ik in João Pessoa doorgebracht. Mn oudjes moesten er wat dingen regelen en ik mocht hen vergezellen. Zo had ik ook nog eens de kans om mn zus te zien, ze studeert en woont namelijk in João Pessoa. Nara studeert voor apotheekvrouw en wil binnen een paar weken meedoen aan een examen om in het leger te kunnen werken ( als apotheekvrouw weliswaar) Hiervoor moet ze een schriftelijk examen afleggen en ze moet ook een lichamelijk test doen! Nu, in September verhuist ze naar Recife omdat ze daar haar job gevonden heeft. We hadden de enorme pech dat het juist die 2 dagen heel slecht weer was. Ik heb de zee enkel kunnen zien vanuit het raampje van de auto, heel triest hoor. Maar zelfs met de regen zag het er fantastisch uit. En het is slechts een uurtje en een half rijden met de auto dus we kunnen nog zoveel naar de zee gaan als we willen! ‘s avonds gingen we uit eten. Miljaarde, mn vader kan nogal een beetje drinken vint! Dus het ging als volgt: eerst dronk hij zijn 7 cervejas en dan pas begon hij te eten. Nara, mn mama en ik hadden toen al lang gedaan met eten, maar Nara vertelde me dat dit iedere keer zo is, thaha. Gelukkig rijdt Nara ook met de auto zodanig dat we toch veilig tot aan haar appartement raakten! Donderdagvoormiddag gingen we naar het shoppingcentre. Aangezien mn ouders restauranthouders zijn is het enigste wat ze doen het voedsel bestuderen. Ik heb ook ondervonden dat veel Brazilianen niet meteen zien dat ik een Belgische meid ben, want soms beginnen ze gewoon in het portugees te praten tegen mij. Aangezien ik nog steeds niet begonnen ben met mijn lessen( we hadden een leerkracht gevonden, maar die man vroeg 40 reais voor 2 uur voor 1 persoon, veel te duur dus) versta ik er dus nog altijd niet zo veel van. Nu, we hebben nog een nummer gekregen van een leerkracht en morgen zullen we die eens bellen. En als dit ook te duur is, zal ik het met de hulp van mijn brother en afs-begeleiders leren.
Vrijdagnamiddag ben ik met Elson de prijzen van de kleren gaan checken, die zijn een stuk goedkoper dan in België. Vrijdagavond naar de cinema geweest, “Zodiak”, GEEN aanrader, en hierna nog één gaan drinken in heel tof cafeetje met zicht op Campina als je op het balkon zit! Zaterdag moest ik naar een verjaardagfeestje van één van mijn klasgenootjes. Na 2 biertjes waren die mannen al dronken, dus ik wilde daar niet te lang blijven :D Ik belde dan maar naar Elson om mij op te pikken en dit was een zeer goede beslissing! We gingen samen met zn 2 maten naar Henrique (mn neef) zn huis. En we zijn daar tot een stuk in de nacht gebleven. Uit de foto’s kan je wel afleiden dat het heel heel leuk was!
Zo, nu zijn jullie weer wat op de hoogte. Oed junder goed & tot de volgende!

Tchau,
Jolien xx

colégio

2007-08-11T20:06:00.000+02:00

Beste zwijntjes,
Mijn eerste volle school week in campina zit er op. Even kort samenvatten wat er allemaal gebeurd is. Maandag & dinsdag heb ik slechts een paar uurtjes moeten doorbrengen in klas. Op woensdag daarentegen moet iedere student van Damas de hele dag zien te overleven tussen de blauwgeverfde schoolmuren. Een hele dag betekent dus van 7 uur ‘s ochtends tot 12u15. En dan van 13u50 tot 18u15! Man, ik kan jullie verzekeren, dat doet ongelofelijk veel pijn :D En dit betekent dus ook dat Jolientje op haar 18e verjaardag een hele dag naar school moet! Nuja, niet dat dit zo’n ramp is uiteraard.
Woensdag heb ik wel een behoorlijk afgang gemaakt in klas. Het was rond 8u en ik zei tegen mezelf: Het is tijd om je ogen even te sluiten, want je voelt je iets te moe om te kunnen “opletten”. Bon, ik sluit mijn ogen voor 5 minuutjes en net op het moment dat Jolien bijna in dromenland was, hoorde ik heel mn klas mijn naam roepen. Mijn school coördinator kwam mij een pilletje geven om mijn oog te doen ontzwellen. ( Ik moest namelijk die nacht een heuse muggenaanval trotseren!) Hihi, als AFS-studente zou ik in principe het goeie voorbeeld moeten tonen, maar de vermoeidheid had die moment heel even gewonnen!
Donderdag was een normale (toch ietwat saaie) schooldag. Maar vrijdag was het hier de dag van de student. Na de speeltijd konden we luisteren naar de plaatselijke schoolband die trachtten het beste van zichzelf te geven. Eerlijk gezegd vond ik hun optreden niet echt geslaagd. Vrijdagnamiddag heb ik samen met Hin ( Hongkong-guy) & Nina en 2 afs-vrijwilligers ( meer bepaald mijn teergeliefde begeleiders Rodrigo en Catherine) Campina bezocht. De foto’s volgen nog! Campina Grande is een heel toffe stad! Het verkeer is iets anders. Dju toch, als gewone voetganger ben je hier dus niets waard eh. Ik heb vrijdag een klasmakker gered van een dagje ziekenhuis, hij was bijna overreden door een mototaxi. Die tjolders scheuren hier door de straten en tussen de auto’s alsof het niets is! Gelukkig is mijn brother Elson een zeer goeie chauffeur. Alhoewel dat we vandaag bijna een hond hebben doodgereden met de auto, hm :D
Vrijdagavond ben ik naar een optreden geweest van Rodrigo(de naam van zijn band: Capone) Twas massas geestig want aangezien het een coverband is, kon ik af en toe mn keelgat openzetten en meebrullen met de lyrics! Hij heeft zelfs een liedje speciaal voor mij gespeeld, eentje van U2! Ik voelde mij enorm vereerd ( : Normaalgezien gingen we voor zijn optreden een filmpje gaan bekijken in de cinema, maar de heer Elson moest persee nog de computer fixen van de buurvrouw. Ze had een internetdate, stel je voor! Gevolg was dat toen we aankwamen, de cinema spijtiggenoeg gesloten was. Nu, Rodrigos optreden maakte alles goed! Ik heb ook voor het eerst een bekend braziliaans drankje geproefd, Cachaça (met mintsmaak) Nog goed wi! Nog een laatste nieuwtje: Ik heb vandaag de warmwater knop ontdekt in mn badkamer!! Hoera! En als allerlaatste: ik zal mij waarschijnlijk inschrijven in de plaatselijke fitnessclub, kwestie van wat fit te blijven, hihi!

byeeee QUERIDAS e QUERIDOS ( geleerd van Rodrigo, jullie moeten maar zelf uitvissen wat het betekent, maar het is behoorlijk voor de hand liggend hoor!)
Jolien xxxx

**

2007-08-06T19:56:00.000+02:00

Oi!!
Het is tijd om jullie nog eens een verslagje te brengen.
Gisteren heb ik kunnen kennismaken met de mede afs-studenten. De hongkonger (Him) is massas grappig en verstaat geen woord engels. De duitse jongen(neals) is een beetje beschaamd en mist zijn vriendin in Duitsland ontzettend hard ( ik weet wat hij voelt!) Nina, het meisje van Denemarken is een heel tof meisje en woont slechts een paar straten verder van mijn stulpje. We hebben een korte rondleiding gekregen in Campina (heel sjiek stadje!), de lunch was vervolgens bij een afs- vrijwilliger. Terug thuis werd ik opnieuw meegenomen door Elson om te gaan kijken naar het concert ( naam van de befaamde band: Asa + nog iets, maar ben het 2de deel vergeten) waar ze constant over babbelden. ‘t was fantatisch! Zijn vrienden hadden behoorlijk wat pintjes gedronken (Elson mocht niet drinken wegens het nemen van medicatie) En het is dus inderdaad waar dat Braziliaanse rakkers beginnen te vrijen met ieder meisje dat ze tegenkomen. In ieder hoekje , tis te zeggen, overal eigenlijk ,stond er wel een “koppeltje”
Nu, maandag (vandaag dus) moest ik voor de eerste keer naar school. Het deed pijn om zo vroeg (6u) te moeten opstaan mabon, het zal wel wennen. Eerste indruk: ze zijn heel jong en willen constant opvallen, zeker nu er een buitenlandse in hun klas zit. Ik zit in een klas van 40 man (allemaal 15 en 16 jarigen). Vandaag heb ik slechts 2 lessen gevolgd: literatuur & wiskunde. Ik ben dan meegegaan met Elson naar de universiteit en ik stelde vast dat de wiskunde die zij krijgen op de universiteit, dezelfde wiskunde is als hetgeen ik heb geleerd int middelbaar, hihi. Qua grootte is mijn school een beetje te vergelijken met de frères, misschien nog iets kleiner. Mn coördinator op school is wel een hele lieve, en 1 van de directrices spreekt frans en is al eens in Brugge geweest!
Toen de lessen van Elson gedaan waren zijn we naar een andere school gereden om te vragen of ik hem mag vergezellen tijdens zijn engelse lessen,(en het was oke). Mijn begeleider hier, Rodrigo, gaat kijken voor portuguese lessen. Deze heb ik hard nodig, want het taaltje dat ze hier spreken is echt onverstaanbaar. Rodrigo is een toffe peer, jis kwetnie oe grappig :D
Nadat we Denis opgepikt hebben van school reden we door naar het restaurant. Nog gemakkelijk hoor, zo zelf de hoeveelheid eten kunnen bepalen. Mn mama wil me constant volproppen ( ‘s ochtends dan toch), maar ik heb haar al duidelijk gemaakt dat dit niet echt de nodig is. Het eten hier is LEKER, het bier smaakt goed, maar niet zo goed als Jupiler, en de mensen zijn supervriendelijk.
Wat ik heb ontdekt is dat ze hier dus inderdaad hun toiletpapier niet in het toilet droppen. Ik ben dit zodanig gewend dat het er telkens inligt van mij. En de kuismadam wil mijn ondergoed wassen zei ze. Ik wil het gerust zelf doen, maar als ze het zelf voorstelt ..
Iets grappigs nu: er zat een vleermuisje zijn winterslaap te doen in de pompesteen buiten en Elson gooide het gewoon over de muur bij de buren. Hij had natuurlijk de mal chance dat madam de buurvrouw net aan het kuisen was op die plek en het beestje viel op haar schouder. Er volgde een gebrul en toen ging de deurbel. Elson ging zich braafsjes gaan verontschuldigen, maar ze was juist wat geschrokken ( Wat best normaal is!)
Soit, ik laat jullie dan maar eens.
Tot de volgende!!
Jolien

aankomst 2

2007-08-04T13:47:00.000+02:00

Gisteren heb ik kunnen kennis maken met heel de familie. Het zijn ontzettend lieve mensen! Een van de nichtjes is momenteel bezig met frans te leren en wil dus met mij haar frans onderhouden. Ze vertelde me dat haar petit ami nu in Frankrijk aan het studeren is, maar dat zij problemen heeft met het krijgen van haar visum.
De oma's en tantes zijn zooooo schattig!! Ze pakken me constant vast enal, echt geestig!! Ik vind dat het eten tot nu toe heel erg lijkt op het eten in België. Gisterenavond was het zelfbediening (rijst, kip, !!KAAS!!, olijfjes, hesp, ...)
Deze morgen was ik veel te vroeg wakker. Ik had geen idee hoe laat het was, maar ik voelde me uitgeslapen. Gevolg: halfacht 's ochtends stond ik hier al te springen. Ik ben dan met de papa even tot bij hun restaurant , tuxa , gereden. 't Is zo'n self service restaurant, dus ik zal (waarschijnlijk) zelf kunnen bepalen hoeveel en wat ik eet. De wegen hier zijn behoorlijk bultig, niet goed voor de maag. Als ontbijt waren het broodjes en koffie met enorm veel suiker in, thoho.
Ze waren zeer tevreden met de cadeautjes en zitten nu van de speksjes te eten!
Ik zal snel portugees moeten leren, want ik zou graag mn oudjes kunnen verstaan :) Ik heb een plannetje van Campina gekregen, en zeer binnenkort zal ik een rondleiding krijgen doorheen mn stad.
Vandaag komen de andere AFS'ers toe. (ik moest gisteren helemaal alleen op het vliegtuig zitten, maar ik zat naast een tof madamtje. Ik heb zelfs haar nummer gekregen. If you need help, zei ze, call me)
Morgen is er een soort survival georganiseerd door AFS, en morgenavond ga ik naar een of ander concert van een plaatselijke band hier.
Bon, tot de volgende zoeties & ik zal dan wat foto's uploaden. Heb hier een oplader gekregen!

Jolien x

aankomst

2007-08-03T23:53:00.000+02:00

En ja hoor, Jolien is veilig en wel aangekomen in Campina Grande!
De vluchten waren behoorlijk vermoeiend, maar mijn onvangst hier was zodanig overweldigend dat deze vermoeidheid snel weg was. Mn Braziliaanse mama plette mij direct tussen haar armen. Hier geven ze blijkbaar maar 2 zoenen ook. Overal flitsen van camera's .. twas grappig :D
Mijn huis is enorm mooi ( ik zal morgen wel beginnen foto's nemen. trouwens, ik denk dat ik mijnoplader van mn batterijen ben vergeten.)
Ik ga nu nog een beetje mijn kamer in orde doen. Hihi, ik heb zelfs mijn eigen badkamer! Tot later darlings met nog meer weetjes!!

Jolien xx

Stand van zaken .

2007-07-11T21:24:00.000+02:00

Beste vrienden,

Hier een korte stand van zaken!

Nog welgeteld 22 dagen en ik vertrek naar Brazilië. Op 2 augustus om 12u10 neem ik samen met 17 andere Vlaamse AFS’ers de vlucht van Brussel naar Washington. Om 21u39 vertrekken we dan vanuit Washington naar Sao Paulo.
In Sao Paulo is er eerst een oriëntatieweekend met al de AFS'ers samen en vervolgens vlieg ik door naar Campina Grande waar ik 11 maandjes zal vertoeven bij de familie Dantas! Ik hoorde daarnet van mijn Braziliaanse broer dat ik niet de enige AFS-studente zal zijn in Campina. Samen met een jongen uit Hong kong, een Duitser en een meisje uit Denemarken zal ik Campina Grande overmeesteren.

Misschien even kort mijn familie voorstellen:
Mijn (gast)ouders Fatima & Edgar
Mijn 2 (gast)broers Elson (20) & Denis (17) en (gast)zus Narayann (ben niet 100% zeker van de schrijfwijze en haar leeftijd, maar als ik mij goed herinner is ze 23 jaar)

Voor de kaartjesschrijvers onder jullie, ziehier mijn adres:

(familie Dantas) - - > dit zal ik nog moeten aanpassen, want ik weet nog niet hoe je “aan de familie Dantas” in het Portugees zegt, hihi.
Rua Estelita Cruz, 1140
Alto Branco
Campina Grande, PB, 58103-028, Brazil

Bon, voor de rest weet ik niet veel meer. Maar ik houd jullie wel op de hoogte!
En weldra zal ik enkele foto's van mijn gastzin uploaden!

Jolien x

We gaan van start

2007-02-04T11:46:00.000+01:00

Op 3 augustus 2007 is het zover. Brazilië wordt vanaf dan een klein jaar mijn nieuwe 'gast'land.

Voor het echter zover is gaan we nog feesten bij mij thuis op zaterdag 28 juli. Meer detail op de hier bijgevoegde flyer.

Jolien